“ฝ่าบาท นี่คือความรุ่งเรืองของจักรวรรดิ วันนี้ เนื่องจากการดำรงอยู่ของตระกูลเทียนหยวน ทำให้จักรวรรดิปิงเทียนของเรามีชื่อเสียงไปทั่วทั้งที่ราบเมฆา ตราบใดที่ตระกูลเทียนหยวนยังคงอยู่ ไม่มีใครกล้าพอที่จะรุกรานจักรวรรดิปิงเทียนของเราบนที่ราบเมฆา เราได้รับความเคารพจากทุกหนทุกแห่ง…” ผู้พิทักษ์สูงสุด ป้อเหวินกล่าวด้วยจิตวิญญาณอันสูงส่ง
“ความรุ่งเรืองของจักรวรรดิหรือ ? อันที่จริงเพราะจักรวรรดิเทียน ทั้งชื่อเสียงและสถานะของจักรวรรดิปิงเทียนได้เพิ่มขึ้นถึงจุดสูงสุดที่แม้แต่ข้าก็ยังพยายามดิ้นรนที่จะจินตนาการว่ามันเพียงพอที่จะแก้ไขข้อพิพาทในอดีตทั้งหมดและได้รับความเคารพจากทุกหนทุกแห่ง อย่างไรก็ตามนี่ไม่ใช่สิ่งที่ข้าต้องการ” ราชาศักดิ์สิทธิ์กล่าวช้า ๆ ดวงตาของเขาลึกซึ้งมาก
“ ฝ่าบาท ทำไมท่านถึงพูดเช่นนั้น ? ” ผู้พิทักษ์สูงสุด ถามด้วยความสับสน
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ราชาศักดิ์สิทธิ์ก็กล่าวว่า“ ประการแรก เวลาที่สงบสุขเกินไปจะส่งผลให้ผู้คนตื่นตัวลดลงทีละน้อย ด้วยการยับยั้งจากตระกูลเทียนหยวน จักรวรรดิปิงเทียนของเราจะไม่เผชิญกับความขัดแย้งใด ๆ เป็นเวลานาน”
