ลายคนยืนเฝ้าอยู่รอบๆค่ายกลส่งตัว คนที่โดดเด่นที่สุดคือชายแก่ที่หัวกระเซิงและสวมเสื้อผ้าเก่า ๆ เขานอนบนเก้าอี้ไม้ไผ่อย่างเกียจคร้าน
เจี้ยนเฉินสามารถบอกได้อย่างรวดเร็วด้วยการเหลือบตามองเพียงครั้งเดียวว่าชายชราเป็นขั้นอสงไขย
หืม ?
เมื่้อเจี้ยนเฉินและไคยะปรากฏตัวออกจากค่ายกลส่งตัว ผู้เฒ่าที่หัวกระเซิงซึ่งนอนอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ก็ลืมตาขึ้น เขาหยิบอุทานด้วยความประหลาดใจอย่างแผ่วเบาและลุกขึ้นอย่างช้า ๆ เขาจ้องมองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยสายตาอันชราของเขาและเกิดความสงสัยในใจของเขาว่า “ทำไมเจ้าเด็กเหลือขอถึงมายังที่ของข้า ? “
