าของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาเริ่มระมัดระวังและบ่นทันที “ข้ารู้สึกถึงตัวตนของจอมปราชญ์สูงสุดน้ำตาโลหิต ดังนั้นมันเป็นไปได้อย่างไร สถานที่นั้นถูกจัดขึ้นอย่างลับ ๆ โดยจอมปราชญ์สูงสุดน้ำตาโลหิต มันเป็นเช่นนี้ได้อย่างไรนี่…ข้าทำไม่ได้…ข้าทำไม่ได้…”
“เจ้าสารเลวที่ชื่อเจี้ยนเฉินนี้มันบ้าไปแล้ว จริง ๆ แล้วเขาได้ทำลายข้อตกลงของจอมปราชญ์สูงสุดน้ำตาโลหิต ดูเหมือนว่าไม่มีใครสามารถช่วยเขาได้ในตอนนี้…”
ในขณะเดียวกัน บรรพชนทลายสวรรค์ผู้ที่เดินทางผ่านอวกาศมาก็ดูเหมือนจะรู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างเช่นกันและหยุดลงทันที เขามองไปที่ที่ราบรกร้างอันห่างไกลพร้อมกับหน้านิ่วคิ้วขมวด
“นี่มันตัวตนของจอมปราชญ์สูงสุดน้ำตาโลหิต …” บรรพชนทลายสวรรค์บ่น วิถีอันไม่รู้จบถักทอในดวงตาของเขาในขณะที่เขาเริ่มมองเข้าไปในความลับสวรรค์
อีกไม่นานต่อมา เขาก็ได้ยอมแพ้แล้วร่อนลงบนที่ราบรกร้างโดยไม่ลังเลเลย เขาหันหลังกลับไปยังตระกูลทลายสวรรค์
ในขณะเดียวกัน บรรพบุรุษทั้งหมดที่มุ่งหน้าไปยังที่ราบรกร้างก็หยุดลง หลังจากหยุดไปพักหนึ่งพวกเขาทั้งหมดก็ยอมแพ้เรื่องบนที่ราบรกร้าง พวกเขาถอนหายใจและกลับไปที่ที่พวกเขามาด้วยความรู้สึกว่ามันเป็นเรื่อง
