ชุ่ย
“อาจารย์…” ไป๋หยูคุกเข่าต่อหน้ามู่ชุ่ย
“ไป๋หยู เจ้ากลับไปเถอะ กลับไปที่ยอดเขาทะยานเมฆของเจ้า ตั้งแต่วันนี้ไปเจ้าไม่ได้เป็นศิษย์ของข้าอีกต่อไป” สายตาของนางที่มีต่อไป๋หยูนั้นเต็มไปด้วยความเสียดาย นางพูดต่อว่า “อย่าโทษข้าว่าโหดร้าย ต้องโทษพี่รองของยอดเขาทะยานเมฆของเจ้า พี่รองของเจ้านั้นคือเจี้ยนเฉินที่เป็นเชื้อสายนักรบวิญญาณปลอมตัวมา เจ้าสนิทกับเขามาก ดังนั้นแม้ว่าเจ้าจะไม่รู้ถึงตัวตนของเขา ข้าก็ยังไม่อาจยอมรับเจ้าในฐานะศิษย์ของข้าได้”
“จากวันนี้ เราตัดขาดกัน เราไม่รู้จักกันและกัน” มู่ชุ่ยพูดอย่างเย็นชา
หัวใจของไป๋หยูสั่นสะท้านเมื่อนางได้ยินคำพูดที่ไร้หัวใจของมู่ชุ่ย นางไม่พูดอะไรเลย หลังจากนั้นก็โขกศีรษะลง 9 ครั้งไปทางมู่ชุ่ย นางเช็ดน้ำตาและลุกขึ้นยืนก่อนที่จะออกจากโถงศักดิ์สิทธิ์ด้วยวิญญาณที่เลื่อนลอย
“อาจารย์ ไป๋หยูไม่รู้อะไรเลย นางไร้เดียงสา ทำไมท่านถึงใจร้ายนัก ? ” ตงหลินหยานเซว่เดินเข้ามาและมองมู่ชุ่ยอย่างจริงจัง
ความรู้สึกของมู่ชุ่ยนั้นดูหลากหลายมากเมื่อนางมองมาทางตงหลินหยานเซว่ มีความผิดหวังที่ไม่อาจเปิดเผยได้ นางถอนหายใจเบา ๆ และพูดว่า “หยานเซว่ เจ้าฉลาดมากที่เจ้าทำอย่างนี้
