กายกระบี่สวรรค์ม่วงตายเพื่อเขาได้ ก่อนที่พวกเขาจะเสียชีวิต เขาได้โบกมือและย้ายสลับที่กับคนของเขา
เขาเลือกที่จะหนี !
“เจี้ยนเฉิน ทำไมเจ้าไม่ฆ่าคนจากโลกอมตะ ? ทำไมเจ้าไม่ฆ่าคนจากนิกายกระบี่สวรรค์ม่วง….”
“เจี้ยนเฉิน เราต้องการคำอธิบาย….”
“เจ้าแสดงความเมตตาต่อคู่ต่อสู้ของเจ้าเสมอ เจ้าเป็นคนของโลกเซียนหรือไม่…..”
หลังจากพูด ใบหน้าของเจี้ยนเฉินก็เผชิญหน้ากับความสงสัยของทุกคน หลายคนสงสัยในตัวตนของเขาและหลายคนที่เขาสนิทด้วยก็ไม่อาจทำอะไรได้นอกจากถอยหลังออกมา
เจี้ยนเฉินเงียบในขณะที่เขาเผชิญหน้ากับความสงสัย มีความระมัดระวังจากคนรอบ ๆ
ทันใดนั้นเจี้ยนเฉินก็รู้สึกถึงความโดดเดี่ยว เขากลายเป็นคนโดดเดี่ยว
ในเวลานี้ ภาพรอบ ๆ ของเขาได้แตกเป็นเสี่ยง ๆ ทุกคนหายไปและเขาก็ถูกนำตัวออกไปยังสนามรบนอกอวกาศอีกที่
ในสนามรบของเขา ยังคงมีผู้เชี่ยวชาญสูงสุด อย่างไรก็ตามในตอนนี้เขาร่วมมือกับนิกายกระบี่สวรรค์ม่วงสู้กับผู้เชี่ยวชาญของโลกเซียนที่อาบไล้ไปด้วยแสงสีทอง
กระบี่สี่เล่มลอยอยู่เหนือหัวผู้ปกครองโลกอมตะ เขาควบคุมกระบี่ทั้งสี่ตัดมิติราวกับว่าเขาเป็นผู้ไร้พ่าย
ราชันย์ของโลกอมตะนั้นเป็นเงาลางเลือน เจี้ยนเฉินมองไม่เห็นเขา
