ั้นชายกลางคนก็ปรากฏขึ้นอย่างเงียบๆ เขาแสดงความเคารพทันทีเมื่อเขาเห็นชายชรา
“ไปกันเถอะ ไปรับเจี้ยนเฉินและกลับไปยังตระกูลทลายสวรรค์” ชายชรากล่าวอย่างเฉยเมยราวกับว่าเขาไม่ได้สนใจกับผู้เชี่ยวชาญชั้นยอดในที่ราบรกร้างอย่างจริงจังเลย จากนั้นเขาก็หายไปโดยสิ้นเชิง
ชายกลางคนก็หายไปตัวจากตรงนั้นราวกับว่าเขาไม่เคยอยู่
“อันเดรียน่า ถึงเวลาที่เราต้องไปกันแล้ว” หญิงชราใจดีกล่าวกับหญิงสาวชุดเขียวข้าง ๆ นางขณะที่ถือไม้เท้า
ในเวลานี้เจี้ยนเฉินได้มาถึงกลางเมืองแล้ว นี่คือศูนย์กลางของเมืองและค่ายกลเคลื่อนย้ายที่ข้ามที่ราบได้ก็อยู่ที่นั่น
“เจี้ยนเฉิน ค่ายกลเคลื่อนย้ายถูกผนึกแล้ว เจ้าไม่อาจไปไหนได้ มอบหอคอยอนัตตามาและข้าจะไม่ทำให้เจ้าลำบาก.…”
“เจี้ยนเฉิน มอบหอคอยอนัตตามาให้ข้า จักรวรรดิเต๋าหวงของเราจะปกป้องเจ้า….”
“มอบหอคอยอนัตตาให้ข้าแล้วเจ้าจะมีชีวิตรอด ไม่งั้น ตาย….”
…
ในเวลานี้ มิติรอบ ๆ เจี้ยนเฉินก็ปรากฏผู้เชี่ยวชาญชั้นยอดขึ้นทีละคน ๆ พวกเขากระจายไปทั่วบริเวณรอบ ๆพร้อมกับตั้งท่าระมัดระวังซึ่งกันและกัน และขณะเดียวกันก็ล้อมเจี้ยนเฉิน
น่านฟ้าเต็มไปด้วยฉีกขาดและมีแสงตกลงมาอย่างไม่สิ้นสุด หัวหน้าโถงเซียนธาตุแสงก็มาถึง
