ลักที่มีวัตถุเทพมืดมนและน่าเกลียด
ตงหลินฉินชุยและผู้นำยอดเขาเพ่งนภาประสบกับความรู้สึกหลากหลาย พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าเจียงหยางที่พวกเขาเคยมีปฏิสัมพันธ์ด้วยจะมีความสามารถในการต่อสู้ที่น่ากลัว มันทำให้พวกเขารู้สึกหมดหนทาง
ตงหลินหยานเซว่ยืนห่างออกไป นางจ้องมองเจี้ยนเฉินที่อยู่ยงคงกระพันอย่างว่างเปล่า นางกำลังมีความรู้สึกอารมณ์ที่หลากหลาย
“อืม มันเร็วเกินไปที่จะข้ามไปสู่ข้อสรุป ! ” ผู้นำยอดเขาตะวันเดือดแผดเสียงเย็นชา เขาจ้องเจี้ยนเฉินด้วยจิตสังหารขณะที่พลังแห่งการมีอยู่ของเขาทะยานขึ้น มันเกินระดับของราชาเทพช่วงกลาง ๆ ในไม่ช้า
“ผู้นำยอดเขาตะวันเดือดกำลังตัดผ่าน…”
“กงซุนอี้นั้นประมาทเกินไป หมอกภายในหอคอยธาตุแสงไม่ได้แยกย้ายกันไปโดยหมดสิ้น เขาไม่สามารถซ่อนที่นี่ได้ตลอดไป เขาไม่กลัวปีศาจนั่นแล้วหรือ…”
เสียงร้องดังขึ้นในบริเวณโดยรอบทันที
ไม่น่าแปลกใจที่ผู้นำยอดเขาตะวันเดือด กงซุนอี้ได้เลือกที่จะตัดผ่านไปถึงราชาเทพช่วงปลายในเวลาเช่นนี้
เดิมทีนั้นจำเป็นต้องมีช่วงเวลาหนึ่งก่อนที่ราชาเทพช่วงกลางจะสามารถตัดผ่านไปถึงระดับราชาเทพช่วงปลายได้ อย่างไรก็ตาม ผู้นำยอดเขาหลักคอยยับยั้งการบ่มเพาะของตัวเองไว้เป็นเวลา
