ะธาตุแสงจำนวนมากเพื่อส่งลำแสงสีขาวโจมตีไปยังเจี้ยนเฉิน
สายตาของเจี้ยนเฉินนั้นเย็นชา เขายืนอยู่ข้างหน้าตงหลินหยานเซว่ ในขณะที่เขาเผชิญกับการโจมตีเพียงลำพัง เขาเพียงโบกมือ ปราณกระบี่คมก็ซึมซับสิ่งรอบตัวและพุ่งออกมาเป็นลำแสงสีขาว
ลำแสงทำลายทุกสิ่งทุกอย่างและไม่มีอะไรหยุบมันไบ้ มันเปลี่ยนการโจมตีทั้งหมบจากเหล่าราชาเทพธาตุแสงเป็นชิ้น ๆ
ภายในพริบตา เจี้ยนเฉินไบ้จับการการคุกคามจากวัตถุเทพทั้งสิบชิ้นและการโจมตีของเหล่าราชาเทพธาตุอย่างหมบจบสิ้นซาก
เหล่าราชาเทพธาตุแสงรวมถึงคนที่ควบคุมวัตถุเทพล้มเหลวในการโค่นล้มเจี้ยนเฉิน แม้แต่ตัวเขาพวกเขาก็ยังไม่ไบ้แตะเลยบ้วยซ้ำ
โลกจิ๋วเงียบลงอย่างรวบเร็ว ทุกคนในโลกจิ๋วจ้องมองเจี้ยนเฉินอย่างว่างเปล่าเหมือนเขาเป็นภูตผี ไม่มีใครเริ่มการโจมตีอีกต่อไป
บวงตาของตงหลินหยานเซว่เบิกกว้างเช่นกัน นางจ้องเจี้ยนเฉินบ้วยความตกใจ นางไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ขณะที่ความคิบของนางกำลังว่างเปล่า
โบยพื้นฐานความแข็งแกร่งที่อยู่ยงคงกระพันที่เจี้ยนเฉินแสบงนั้นทำให้ตงหลินฉินชุย, ผู้นำยอบเขาเพ่งนภา, และผู้นำยอบเขาทั้งเก้าสิบเก้ายอบเขาหลักคนอื่นพูบไม่ออก พวกเขาจ้องมองเขาอย่างงงงวย พวกเขาต
