ออกมาได้”
“หมอกนั้นประหลาดอย่างมาก มันทำให้สัตว์อสูรต้องอึดอัด เจ้าไม่พบอันตรายด้านในนั้นเลยหรือ ? ” ตงหลินหยานเซว่สงสัย นางสลบไปทันทีที่เข้าไปในหมอก ดังนั้นนางจึงไม่รู้เรื่องเลยว่าเกิดอะไรขึ้น
“ไม่มีนี่ บางทีหมอกนั้นอาจจะเป็นภัยต่อสัตว์อสูรแต่ไม่ได้เป็นภัยต่อเรา..” เจี้ยนเฉินแต่งเรื่องโกหกขึ้นมา หมอกนั้นมีพลังของจิตวิญญาณวัตถุอยู่ด้วยและยังมีพลังของคำสาป เขาเชื่อว่าไม่มีใครรู้เรื่องนี้นอกจากเขากับจิตวิญญาณกระบี่
“หมอกนั่นไม่น่าจะธรรมดา หากข้ารอดไปได้ ข้าต้องรายงานเรื่องนี้กับผู้อาวุโส…”
เจี้ยนเฉินอุ้มตงหลินหยานเซว่มาทั้งวันก่อนจะหาถ้ำเพื่อไปพัก เขาทำราวกับว่าเขาจะทำการฟื้นฟูตัวเอง
“โชคดีที่เราไม่ได้พบสัตว์อสูรระหว่างทางที่มาที่นี่ แต่ใครจะไปรู้ว่าปัญหาที่ใหญ่ที่สุดของเราอย่างฉิงฉันออกจากที่นี่ไปรึยัง ข้าหวังว่าเขาคงออกจากที่นี่ไปแล้ว” ตงหลินหยานเซว่เอนตัวไปพิงกำแพงถ้ำอย่างไร้เรี่ยวแรง ตอนนี้นางกังวลอย่างมาก
เพราะหมอกนั่นทำให้สัตว์อสูรหลายตัวหนีออกจากเขตของตัวเองไป ดังนั้นมันจึงมีพื้นที่ปลอดภัยขนาดใหญ่ในโลกดวงจันทร์และดวงดาว นางเลิกกังวลเรื่องสัตว์อสูร แต่ตัวตนของฉิงฉันก็ยังคง
