ขามีเกียรติของตัวเอง แม้แต่จอมปราชญ์สูงสุดก็ยังยากที่จะทำให้เขายอมสยบได้ นี่ไม่ต้องนับเจี้ยนเฉินที่เป็นแค่ราชาเทพเลย
ท่าทีเย้ยหยันของจิตวิญญาณวัตถุที่มีต่อเจี้ยนเฉินทำให้จิตวิญญาณกระบี่นั้นโกรธอย่างมาก จือหยิงได้แค่นเสียงออกมาอย่างเย็นชา “เจ้านายของเรานั้นไม่ได้ธรรมดาแบบที่ท่านพูดไป ปราณบรรพกาลเบิกตาแล้วดูให้ดี ๆ ”
“ฮึ่ม เจ้ายังคิดแบบนั้นอยู่อีกหรือ ? ก็ได้ งั้นข้าจะดูเองว่าเจ้าเอาความมั่นใจมาจากไหนกัน” จิตวิญญาณวัตถุไม่ได้ใส่ใจคำพูดของจือหยิงนัก แต่เขาก็ยังทำการตรวจสอบเจี้ยนเฉินอีกรอบ
แต่ตอนที่ทำแบบนั้น สีหน้าเขากลับเปลี่ยนไป มันราวกับว่าเขากลัว เขาอดไม่ได้ที่จะก้าวถอยกลับไป แม้แต่ร่างกายที่อัดแน่นขึ้นมาจากแสงสีฟ้าก็สั่นไหวอย่างรุนแรงราวกับจะพังลง
