กันก็มีเสียงคำรามดังขึ้นรอบตัวเจี้ยนเฉิน เสียงนี้เต็มไปด้วยความกลัวและความอึดอัด
การรับรู้วิญญาณของเจี้ยนเฉินแผ่ออกไปครอบคลุมระยะหลายล้านกิโลเมตรในทันที เขาเห็นได้ชัดว่าสัตว์อสูรที่ดุร้ายพากันคำรามออกมาด้วยความกลัว พวกมันต่างก็ออกจากอาณาเขตของตนหนีไปยังทางตรงกันข้ามกับหมอก
แม้แต่ลิงยักษ์ที่อยู่ใกล้กับไข่มุกห่างออกไป 100 กิโลเมตร ก็ยังไม่สนใจมุกและหนีออกจากอาณาเขตของตัวเอง
ตอนนั้นเจี้ยนเฉินรู้สึกได้ว่าพื้นดินสั่นไหว มันเกิดขึ้นจากความตื่นกลัวของสัตว์อสูร สัตว์อสูรพวกนี้เหมือนจะกลัวการมาของหมอก พวกมันทิ้งอาณาเขตของตัวเองและหนีเอาตัวรอด
“เกิดอะไรขึ้น ? ” ตงหลินหยานเซว่ที่อยู่ในอ้อมแขนของเจี้ยนเฉินพบว่าเรื่องนี้มันผิดปกติ นางตรวจสอบรอบตัวและสุดท้ายนางก็พบกับหมอก นางรู้สึกอึดอัดใจขึ้นมาทันที
“หมอกขาวตรงหน้านี่แปลกประหลาดอย่างมาก” เจี้ยนเฉินพูดขึ้นและมองไปที่หมอกขาวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด การรับรู้วิญญาณของเขาไม่อาจจะทะลุผ่านหมอกขาวได้
“หมอกขาวนี่มันอะไรกัน ? มันทำให้สัตว์อสูรมากมายรู้สึกอึดอัด ไม่นะ หมอกนี่กำลังเข้ามาหาเรา” ตงหลินหยานเซว่เครียดขึ้นมา ก่อนที่พวกเขาจะมาที่นี่ ผู้อาวุโสไม่เคย
