แม้แต่วิญญาณของผู้ที่อยู่ขอบเขตบรรพกาลก็ยังได้รับผลกระทบร้ายแรง
แต่เจี้ยนเฉินยังคงเป็นเหมือนเดิมอย่างเคย เขาไม่ได้รับผลกระทบเลยแม้แต่น้อย
ภัยจากพลังวิญญาณนักรบไม่ได้น่ากลัวสำหรับเขาเหมือนกับผู้บ่มเพาะคนอื่น ๆ
แต่การโจมตีของฉิงฉันมีมากกว่าพลังวิญญาณนักรบ มันยังมีพลังทำลายล้างอยู่ด้วย ตอนที่ปะทะกับปราณกระบี่ของเจี้ยนเฉิน มันก็ระเบิดพร้อมกับทำลายปราณกระบี่ด้วยก่อนจะกระจายออกโดยรอบราวกับสายฝน
นิ้วของฉิงฉันยังคงพุ่งมาที่อกของเจี้ยนเฉินด้วยพลังที่เหลืออยู่ของมัน
เจี้ยนเฉินหรี่ตาลง พลังในนิ้วของฉิงฉันนั้นมากกว่าที่เขาคาดเอาไว้ แต่เขาไม่ได้ลานลาน เขารับมือกับมันด้วยความใจเย็น จู่ ๆ พลังของเขาก็เปลี่ยนไป ในพริบตาเขาเหมือนจะหลอมรวมเข้ากับสภาพแวดล้อมโดยรอบกลายเป็นกฎของโลก ตัวตนที่สามารถควบคุมเขตนี้ได้
มิติที่นั่นถล่มลงไปแล้ว ตอนนั้นเศษเสี้ยวปราณกระบี่ที่กระจายออกไปต่างก็หยุด มันราวกับว่ามีบางอย่างที่เรียกมันให้กลับมารวมตัวกันที่เจี้ยนเฉินด้วยความเร็วที่สูงกว่าเดิม มันได้อัดแน่นกันเป็นเส้นแสงเหนือหัวของเจี้ยนเฉิน มันได้ฉีกมิติและพุ่งเข้าฟันใส่นิ้วของฉิงฉันอย่างไร้ปราณี
เจี้ยนเฉินพึ่งตัวเองในการใช
