จะเป็นกฎแห่งความแข็งแกร่ง แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่พลังของเจ้าจะขึ้นมาถึงระดับที่น่ากลัวถึงเพียงนี้ได้ มันเพราะร่างกายของเจ้า ร่างกายของเจ้ามีพลังที่โดดเด่น”
เจี้ยนเฉินไม่ได้พูดอะไร มิติรอบตัวของเขาสั่นไหวเล็กน้อยพร้อมกับเขาที่หายตัวไปในพริบตา เขาใช้กฎของมิติเคลื่อนย้ายตัดระยะทางไปปรากฏตัวด้านหลังฉิงฉันในทันที เขากุมมือตัวเองเอาไว้พร้อมกับปราณกระบี่ที่แข็งแก่รงกว่าเดิมปรากฏขึ้นมา มันได้แทงเข้าใส่แผ่นหลังของฉิงฉันด้วยพลังที่มากพอจะฉีกมิติได้
ใจของฉิงฉันเต้นรัว ปราณกระบี่นี้ทรงพลังเพียงพอจนเขาไม่กล้าจะประมาท ก่อนที่ปราณกระบี่จะมาถึง เขาก็รู้สึกได้ถึงพลังของปราณกระบี่นับไม่ถ้วนเคลื่อนไหวอยู่รอบตัวเขาและห่อหุ้มเขาเอาไว้ เขารู้สึกได้ถึงความเจ็บจากการโดนเสียดแทงไปทั้งตัว
แม้แต่ชุดสีฟ้าของเขาก็ยังเต็มไปด้วยรอยฟัน
ตอนนั้นเขารู้สึกราวกับเข้าไปในเขตแดนกระบี่ที่ซึ่งเต็มไปด้วยปราณกระบี่ที่มองไม่เห็น
“ผนึกภูเขาวิญญาณ ! ” ฉิงฉันตะโกนออกมา เขาสร้งาผนึกด้วยมือทั้งสองข้างและเกิดภูเขาลวงตาปรากฏขึ้นเหนือหัวของเขา มันดูพร่ามัวและรายล้อมไปด้วยเมฆ แต่ภูเขาแห่งนี้กลับแผ่พลังอันน่ากลัวที่เพียงพอที่จะบดขยี้โลกนี้ได้
