่จะปะทะกับฉิงฉันแบบซึ่ง ๆ หน้า พวกเขาเชื่อว่าพวกเขาน่าจะใช้ช่วงเวลาตอนที่ฉิงฉันสนใจผู้อาวุโสเหอเทียนอยู่นั้น หนีไปซะ จากนั้นพวกเขาก็รอจนกว่าโลกดวงจันทร์และดวงดาวจะเปิดออกภายใน 1 ปี
กลุ่มสุดท้ายนั้นลังเล พวกเขายากที่จะตัดสินใจได้
ในเวลาแบบนี้ เจี้ยนเฉินและตงหลินหยานเซว่กลับกลายเป็นตัวไร้ค่า แม้ว่าฐานะของตงหลินหยานเซว่จะเป็นผู้แข่งขัน แต่นางก็ไม่ได้มีอำนาจมากพอกับการตัดสินใจของเหล่าราชาเทพธาตุแสงได้
นี่เป็นเพราะตงหลินหยานเซว่ยังไม่ได้เป็นเซียนผู้ถูกเลือกและราชาเทพธาตุแสงทั้งแปดคนก็เป็นแค่ผู้พิทักษ์ของนางที่ได้รับมอบหมายมาคุ้มกันนางเท่านั้น พวกเขาไม่ใช่ผู้ติดตามของนางที่ต้องฟังคำสั่งของนางทุกอย่าง
เจี้ยนเฉินรู้สึกหมดหคนทางเมื่อได้ยินที่การถกเถียงกันระหว่างเหล่าราชาเทพธาตุแสง เขาไม่คิดจะฟังการถกเถียงนี้ต่อ เขาเดินไปที่ต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ใกล้ ๆ และกระโดดขึ้นไปยังกิ่งไม้ มันราวกับว่าเขาไม่มีน้ำหนัก เขานั่งลงไปที่กิ่งไม้ที่หนาพอ ๆ กับข้อมือเท่านั้น
เขามองไปด้านหน้าด้วยตาที่เป็นประกาย ผลก็คือสายตาเขาเสียดแทงออกไปทำให้มองเห็นไกลขึ้นกว่าเดิม
