“นี่ข้าทำกรรมอะไรไว้ ถึงได้ถูกบ่าวไพร่คนหนึ่งรังแก! อวิ๋นเจียชาง เจ้านี่มันตาแก่ไม่ตาย ตาแก่ขี้ขลาด คอยแต่จะปกป้องบ่าวไพร่ชั้นต่ำ!
แล้วก็เจ้ารองไอ้สารเลวอกตัญญูนั่น มันจงใจชัดๆ จงใจส่งคนมาทำให้ข้าโกรธ! เจ้ารอไปก่อนเถอะ พรุ่งนี้ข้าจะไปหาหัวหน้าตระกูล ให้เขามาตัดสิน ลูกแบบไหนกัน ที่ส่งคนมาอยู่บ้านพ่อแม่แบบนี้?
อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์รู้จักนิสัยของมารดาตัวเองดี พอเห็นนางอาละวาดก็รีบพาลูกสาวหลบเข้าไปในห้องของอวิ๋นเหมยเอ๋อร์ ไม่กล้าออกมาอีก
ฝ่ายชุ่ยเหนียงจัดการเก็บกวาดห้องของอวิ๋นโส่วหลี่ให้ผู้เฒ่าอวิ๋นอย่างรวดเร็ว พอเห็นเสื้อผ้าเด็กกองสกปรกอยู่เต็มห้อง และเห็นอวิ๋นฉี่รุ่ยขดตัวอยู่บนเตียง มองนางด้วยสายตาหวาดระแวง
นางก็เอ่ยขึ้นว่า “นี่คงจะเป็นคุณชายห้าสินะเจ้าคะ หน้าตาน่ารักจริงๆ คุณชายห้า ไปนอนที่ห้องชั้นนอกเถิด ให้ท่านปู่ได้นอนห้องชั้นใน เชื่อฟังนะเจ้าคะ บ่าวจะให้ขนมกิน แล้วจะช่วยซักเสื้อผ้าให้ด้วย”
ชุ่ยเหนียงหน้าตาสะสวย พูดจาอ่อนหวาน เพียงไม่กี่ประโยค เด็กน้อยอย่างอวิ๋นฉี่รุ่ยก็ลดความระแวงลง “จริงหรือ? ถ้าอย่างนั้นข้าจะไปนอนห้องชั้นนอก”
ชุ่ยเหนียงยิ้มพลางหยิบขนมออกจากถุงแล้วยื่นให้หนึ่งชิ้น ก่อนจะเก็บเสื้อผ้าสกปรกของเขาออกไป
“เด็กที่ไม่มีใครดูแลช่างน่าสงสารจริงๆ ไม่มีใครซักเสื้
