ริมตงหลินหยานเซว่ แต่มันก็ตกไปเป็นของคนอื่นในท้ายที่สุด ทุกอย่างล้วนแต่ไร้ค่า
“จริง ๆ แล้วมันก็ไม่ได้ไม่มีทางเสียทีเดียว ถ้าข้าทำให้หนึ่งในเก้าผู้ติดตามของข้าหายไป ข้าสามารถกำหนดคนใหม่ได้” ตงหลินหยานเซว่มองดูเจี้ยนเฉินอย่างลึกซึ้ง
“เจ้าไม่ได้พูดว่าเรื่องนี้เจ้าไม่ได้เป็นคนตัดสินใจมิใช่หรือ ? ” เจี้ยนเฉินขมวดคิ้ว
“มีเวลาเพียง 6 วันก่อนการแข่งขันระหว่างผู้ท้าชิงจะเริ่มขึ้น ไม่มีเวลาพอที่จะเลือกคนใหม่ ดังนั้นข้าสามารถเลือกคนที่จะมาเติมเต็ม แน่นอน ข้าไม่สามารถรับประกันความสำเร็จได้ อย่างไรก็ตามนี่เป็นวิธีสุดท้ายที่เหลืออยู่” ตงหลินหยานเซว่กล่าว
“เจ้าไม่ได้ช่วยอะไรข้าเลย ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้า” เจี้ยนเฉินแค่นเสียงเย็นชาและขับไล่ให้ตงหลินหยานเซว่ จากไป
ตงหลินหยานเซว่ถอนหายใจอย่างแผ่วเบา นางจ้องมองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยท่าทีที่ละอายใจและจากไป
หลังจากการจากไปของ ตงหลินหยานเซว่ สายตาของเจี้ยนเฉินก็เริ่มดุร้าย แววตาของเขาเปล่งประกายโดยมีจิตสังหารรวมอยู่ด้วย
