ก็ตาม การค้นหาเจี้ยนเฉินของพวกเขายังคงดำเนินต่อไป
สามเดือนต่อมา เมื่อเหลือเพียง 2 เดือนจะถึงการแข่งขันระหว่างเซียนผู้ถูกเลือก ในที่สุดคนต่างถิ่นก็ค่อย ๆ หมดความอดทน พวกเขามีจำนวนมากและพวกเขาพลิกก้อนหินทุกก้อนบนที่ราบรกร้างหลายครั้ง แต่พวกเขาก็ยังไม่พบร่องรอยของเจี้ยนเฉิน พวกเขามีจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ เริ่มที่จะหวั่นไหวและเชื่อว่าข่าวลือที่ว่าเจี้ยนเฉินหนีไปจากที่ราบรกร้างแล้ว
เป็นผลให้ตระกูลสองสามตระกูลพร้อมที่จะถอนตัวออกจากการค้นหาบนที่ราบรกร้าง
“เจี้ยนเฉินยังคงอยู่บนที่ราบรกร้าง ! ”
อย่างไรก็ตาม เมื่อพวกเขากำลังจะจากไป เสียงก็ดังกึกก้องไปทั่วอวกาศ
ราชาเผิงสีฟ้าหน้าซีดขาวราวแผ่นกระดาษซึ่งสวมเสื้อคลุมสีฟ้าลอยอยู่เหนือที่ราบรกร้าง ดวงตาของเขาดุร้าย ในขณะที่จิตสังหารอย่างรุนแรงโคจรรอบตัวเขา
“ราชาเผิงสีฟ้า ท่านแน่ใจได้อย่างไรว่าเจี้ยนเฉินยังอยู่บนที่ราบรกร้าง ? ” คนต่างถิ่นถามจากที่ราบรกร้าง เขาไม่ได้พูดเสียงดัง แต่มันก็ไปได้ไกลมาก ทำให้ราชาเผิงสีฟ้าได้ยินคำพูดของเขาอย่างชัดเจน
“ครั้งหนึ่งข้าเคยครอบครองเลือดของเจี้ยนเฉิน ด้วยเลือดนั้นข้าได้ใช้ทักษะลับ ๆ หลายครั้งเพื่อค้นหาเขา แม้ว่าข้าจะไม่มีเลือดอีกต่อไป แต่
