ยูก็คนหนึ่งแล้วและตอนนี้ก็เป็นศิษย์พี่หยานเซว่ ศิษย์พี่หยานเซว่ เป็นเหมือนไข่มุกอันรุ่งโรจน์ของโถงเซียนธาตุแสงโดยเฉพาะ บัดซบ …” สีหน้าของจ้าวเฟิงบิดเบี้ยว เขาสามารถยอมรับเรื่องของไป๋หยูได้ แต่กับเรื่องของตงหลินหยานเซว่ที่เป็นของทุกคนนั้นต่างออกไป นางเป็นคนที่เขาปฏิบัติเหมือนนางฟ้าศักดิ์สิทธิ์ซึ่งน่าเคารพและแตะต้องไม่ได้
ในท้ายที่สุดนางฟ้าของเขาก็ไม่สะทกสะท้านและเข้าไปในบ้านพักของเจี้ยนเฉินซึ่งทำให้เขาโกรธมาก
แม้กระทั่งจ้าวเฟิงก็ยังต้องการเป็นเจี้ยนเฉินในเวลานี้
เจี้ยนเฉินและตงหลินหยานเซว่นั่งอยู่ตรงข้ามกันในที่พักอันเรียบง่ายของเจี้ยนเฉิน กลุ่มของพลังเซียนธาตุแสงฉายแสงสีขาวจาง ๆ ขณะที่มันกระโจนออกมาคล้ายกับกำปั้นเล็ก ๆ บนปลายนิ้วของเขา
“พลังเซียนธาตุแสงเปรียบเสมือนแขนขาของข้า ร่างกายของข้าหรือแม้แต่เป็นส่วนหนึ่งของจิตวิญญาณของข้า ตราบใดที่มีมันอยู่ในสภาพแวดล้อม ข้าสามารถสร้างการเชื่อมต่อที่ยอดเยี่ยมกับมันและควบคุมมัน ทำให้มันเปลี่ยนไปตามความประสงค์ของข้า ให้ความสนใจอย่างใกล้ชิด…” เจี้ยนเฉินดูมีสมาธิและจริงจัง พลังเซียนธาตุแสงดูเหมือนจะมีชีวิตอยู่ในมือของเขา มันเปลี่ยนแปลงตลอดเวลาในรูป
