กับข่าวลือและการนินทาระหว่างศิษย์ต่าง ๆ นางไม่อาจอธิบายให้พวกเขาฟังได้
ในทางกลับกัน เจี้ยนเฉินยังคงสงบอย่างสมบูรณ์ เขาไม่ได้สนใจเรื่องนี้ เขาพูดอย่างใจเย็น “เจ้ามีหลักฐานหรือไม่ ? ”
ชายชุดดำหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา”หลักฐาน ? แน่นอน เหวินเฉิงอยู่ไหน ? ”
ไม่นานเหวินเฉิงก็บินมาจากยอดเขาหิมะในขณะที่เต็มไปด้วยพลังเซียนธาตุแสง ใบหน้าของเขาหมองหม่นและดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยจิตสังหาร
“ศิษย์คนรองของยอดเขาหิมะ เหวินเฉิง มาแล้ว…”
“ศิษย์เหวินเฉิงมีความเกี่ยวข้องตรง ๆ เขาจะเข้าใจสถานการณ์ตอนนั้นดีที่สุดแล้ว….”
“มาดูกันว่าศิษย์น้องเหวินเฉิงจะพูดว่าอย่างไร….”
…
ศิษย์จำนวนมากมายพูดคุยกันรอบ ๆ แม้แต่ศิษย์ที่ทรงพลังบางส่วนที่มีแกนวิญญาณสามสีขึ้นไปก็สนใจเรื่องนี้
เหวินเฉิงรู้สึกเย้ยหยันจากก้นบึ้งของหัวใจเมื่อได้ฟังการสนทนารอบ ๆ เขารู้แล้วว่าเขาต้องทำอะไร ดังนั้นทันทีที่เขาเขาก็จ้องเจี้ยนเฉินอย่างไร้อารมณ์และเกรี้ยวกราด “เจียงหยาง เจ้าคิดว่าเจ้าเอาชนะข้าได้ด้วยแกนวิญญาณสีเดียวของเจ้า? ถ้าไม่ใช้เพราะนายน้อยกงเจิงซิ่นในวันนั้นที่ได้บังคับให้ข้าต้องยอมแพ้ให้กับเจ้า เจ้าจะได้รับชัยชนะจากข้ารึ ? “
