้ที่จะทะลวงหากว่าเจ้าพยายาม เมื่อแกนวิญญาณเจ้าเป็นสี่สีช่วงกลาง เจ้าจะยืนอยู่ในระดับเดียวกับพวกเขาทั้งสี่ มีความแตกต่างเพียงเล็กน้อยเท่านั้น” ตงหลินฉินซุยให้กำลังใจนาง
“ข้าจะทำให้ดีที่สุดในปีนี้” ตงหลินหยานเซว่พูดเบา ๆ นางรู้สึกกดดันอย่างมาก “ท่านป้า ข้าเหนื่อยมาก ข้าขอตัวก่อน”
“ไปเถอะ”
คงหลินหยานเซว่กลับไปที่ยอดเขา นางนั่งอยู่บนหินสีดำภายในลานบ้านของป้านางอย่างสงบ ในขณะที่นางจมไปกับความคิดของนาง
“ทุกคนต้องการเป็นเซียนที่ถูกเลือก แต่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่ข้าจะเอาอัจฉริยะ 9 ดาวทั้งสี่คน” ตงหลินหยานเซว่ขมขื่น ในขณะเดียวกันนางก็ไม่เต็มใจที่จะยอมแพ้
จากผู้สมัครทั้งห้า นางเป็นคนที่อายุน้อยที่สุดและเป็นคนที่บ่มเพาะสั้นที่สุด ดังนั้นการแข่งขันครั้งนี้จึงไม่เป็นธรรมต่อนาง
ถ้านางมีเวลามากพอ นางมั่นใจว่านางจะตามคนอื่นอีก 4 คนทัน อย่างไรก็ตามนางมีเวลาน้อยเกินไป
ในเวลานี้ มีใบไม้ลอยเหนือกำแพงลานบ้าน ภายใต้สายลมที่อ่อนโยน มันตกลงบนมือของตงหลินหยานเซว่ในท้ายที่สุดด้วยความบังเอิญ
ใบไม้นั้นเรียบง่ายอย่างมาก มันเป็นเหมือนกับใบไม้ทั่ว ๆ ไปที่หล่นมาจากต้นไม้ ดังนั้นตงหลินหยานเซว่จึงไม่ได้คิดมากไป