เขาจะผ่านไปที่ไหนก็ถูกเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงที่อยู่รอบ ๆ เปิดทางให้กับเขาด้วยความเต็มใจ
“ศิษย์น้อง กลับกันเถอะ” เจี้ยนเฉินมาที่ด้านหน้าไป๋หยู่และพูดกับนาง
“ได้” ในเวลานี้ ไป๋หยู่ยังคงเต็มไปด้วยความมึนงง นางจ้องมองไปที่ด้านหลังออกไปก่อนที่จะตามเจี้ยนเฉินไปอย่างเหม่อลอย
ในเวลาเดียวกัน ทูตไป่หลงได้เอาบันทึกการต่อสู้และออกจากยอดเขาเพ่งนภาไป เขาบินไปยังโถงศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่เหนือก้อนเมฆ
“หยุด ! ”
การรักษาความปลอดภัยของโถงศักดิ์สิทธิ์นั้นเข้มงวดอย่างมาก ทันทีที่ไป๋หลงมา เขาก็ถูกชายวัยกลางคนสองคนที่สวมชุดสีม่วงขวางไว้
ไป่หลงรู้ว่าเขาเป็นยามของโถงศักดิ์สิทธิ์ ทั้งสถานะและอำนาจของพวกเขานั้นใหญ่กว่าทูต ทันใดนั้นเขาก็โค้งคำนับและพูดว่า “ข้าเป็นทูตของผู้นำยอดเขาเพ่งนภา ข้ามาภายใต้คำสั่งของผู้นำยอดเขาเพื่อส่งมอบสิ่งนี้ให้กับผู้อาวุโสที่น่านับถือ”
“เราจะส่งมันให้เขา และเจ้าก็กลับไปได้แล้ว” ยามชุดม่วงอีกคนพูด
ไป่หลงลังเลเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงส่งผลึกให้กับหนึ่งในยามก่อนที่จะออกจากโถงศักดิ์สิทธิ์
ยามเสื้อคลุมม่วงสองคนที่นำผลึกที่เก็บบันทึกและเดินเข้าไปในโถงศักดิ์สิทธิ์
“เจ้าสองคนหยุด” ในเวลานี้มีบางคน
