เถาซื่อโวยวายเช่นนี้ ไม่เพียงแต่หมอโจวจะหน้าดำคล้ำ แม้แต่พี่น้องตระกูลอวิ๋นทั้งสามคนก็หน้าดำราวกับก้นหม้อ
“ท่านแม่ ท่านหมอจะทำร้ายท่านพ่อได้อย่างไร น้องรองเองก็มิใช่คนเช่นนั้น…”
“พี่ใหญ่ ไม่ต้องพูดแล้ว ในเมื่อเถาซื่อไม่เชื่อท่านหมอ และไม่เชื่อพวกเรา งั้นพวกเราก็ไปกันเถิด” กล่าวจบอวิ๋นโส่วจงก็ก้มตัวอุ้มอวิ๋นเจียว แล้วเดินนำออกจากห้องไป
ในเมื่อหมอบอกว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง แล้วเขายังจะต้องกังวลอะไรอีก?
อวิ๋นโส่วเย่าไม่แม้แต่จะเหลือบมองเถาซื่อแม้แต่น้อย ก่อนจะเดินตามออกไป ส่วนอวิ๋นโส่วกวงร้อนใจจนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่วิงวอนหมอ “ท่านหมอ ช่วยตรวจดูอาการให้ท่านพ่ออีกครั้งเถิด แล้วสั่งยาให้ท่านพ่อสักหน่อย”
หมอโจวปฏิเสธ “ข้าไม่กล้าสั่งยาหรอก เกรงว่าจะถูกกล่าวหาว่าฆ่าคน” กล่าวจบเขาก็เดินออกไป
อวิ๋นโส่วกวงไม่มีทางเลือก จึงได้แต่เดินตามออกไป
หมอโจวเดินออกมาจากห้อง เห็นชาวบ้านมุงดูเหตุการณ์อยู่นอกบ้านตระกูลอวิ๋นเต็มไปหมด เขาก็ประสานมือทักทายทุกคน “ท่านลุงสามอวิ๋นโกรธจนอาเจียนเป็นเลือด นายท่านรองอวิ๋นจึงส่งคนไปเชิญข้ามาตรวจอาการ”
“ข้าตรวจดูแล้ว ท่านลุงสามอวิ๋นแค่โกรธจนเลือดติดขัด เกิดอาการร้อนใน ไม่มีอันตรายร้ายแรงแต่อย่างใด ทว่าเถาซื่อกลับบอกว่าข้าเคยรับสินบนจากนายท่านรองอวิ๋น
