ที่ยืนอยู่ข้างหน้าเขา
ไป๋หยูย่นจมูกของนางด้วยความไม่พอใจ นางแค่นเสียงและพูดว่า “ศิษย์น้องเป็นอะไร ? เจ้าควรจะเรียกข้าว่าศิษย์พี่ ข้าเคยบอกไปแล้วก่อนหน้านี้ ก่อนที่ความแข็งแกร่งของเจ้าจะแซงหน้าข้า เจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้เรียกข้าว่าศิษย์น้อง”
ไป่หยุนเดินไปรอบ ๆ เจี้ยนเฉินแล้วจ้องมองเขาด้วยดวงตาโตและสดใส นางพูดว่า “ศิษย์น้อง เจ้าผิดปกติในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา และเจ้าไม่ได้ไปชั้นเรียนของอาจารย์ ข้าเป็นห่วงเจ้า ข้าจึงตั้งใจมาถามไถ่”
“ ขอบคุณสำหรับความกังวล ศิษย์น้อง แต่ข้าสบายดี ข้าวางแผนที่จะเก็บตัวทำสมาธิ โปรดกลับไปด้วย” เจี้ยนเฉินกล่าวก่อนที่จะหันหลังกลับและเข้าบ้านของเขา เขาเปิดใช้งานค่ายกลป้องกันและกันไป๋หยูไว้ข้างนอก
เขากังวลอย่างมากเกี่ยวกับเสี่ยวหลิง ดังนั้นเขาจึงไม่มีอารมณ์ที่จะพูดคุยกับไป๋หยู
ไป่หยูยืนอยู่ข้างนอกที่พักและมองไปที่ทางเข้าที่ถูกห่อหุ้มด้วยค่ายกล นางยู่ปากด้วยความไม่พอใจมากในขณะที่นางบ่นอย่างเงียบ ๆ “ ข้าอุตส่าห์มีน้ำใจ ถ้าข้ารู้มาก่อนหน้านี้ ข้าคงจะไม่มาหาเจ้า”
เมื่อไป๋หยูจากไป โมเทียนหยุนก็ปรากฏตัวด้วยแสงสว่างเงียบ ๆในจุดที่นางยืนก่อนหน้านี้ เขาผ่านค่ายกลระดับต่ำข
