เจียงหยางที่ยังต้องอ่อนแอกว่าข้าได้เป็นศิษย์พี่ ? นั่นไม่ยุติธรรมเลย”
หานซินมองไป๋หยูแล้วพูดว่า “ใครบอกเจ้าว่าศิษย์พี่ถูกกำหนดโดยการบ่มเพาะ ? ”
“มันไม่ใช่เช่นนั้นหรีอ ? ” ไป๋หยูคิดว่านางพูดเรื่องจริง นางรู้สึกผิด
“ที่นี่ ใครก็ตามที่ขึ้นมาถึงบนยอดเขาก่อนจะได้เป็นศิษย์พี่ จ้าวเฟิงมาถึงเป็นคนแรก เขาจึงเป็นศิษย์พี่ใหญ่ เจียงหยางตามหลังเขามา เขาจึงได้เป็นศิษย์พี่รอง ส่วนเจ้าเป็นคนสุดท้าย เจ้าจึงได้เป็นศิษย์น้องเล็กในแง่ของความอาวุโส” หานซินพูดอย่างหนักแน่น จากนั้นเขาก็โบกมือ “พอได้แล้ว ปัญหาถูกตัดสินแล้ว อย่าพูดถึงเรื่องนี้อีก ไปหาสถานที่เพื่อสร้างที่อยู่อาศัยของเจ้าเองให้เป็นสถานที่สำหรับการบ่มเพาะ มาพบข้าพรุ่งนี้เช้า”
“ต้องจำไว้ว่าที่อยู่อาศัยจะต้องอยู่ในอาณาเขตของข้า” หลังจากนั้นหานซินก็เดินจากไปโดยไม่มองสีหน้าของไป๋หยู
“ท่านอาจารย์ ท่านทำสิ่งนี้ได้อย่างไร ? มันไม่ยุติธรรมเลย” ไป๋หยูรู้สึกเสียใจเมื่อหานซินเดินจากไป นางเกือบจะร้องไห้
