ความสนใจทั้งหมดของเขาอยู่ที่เสี่ยวหลิงผู้ถือปอยผมพลางสะอื้น
“น้องสาวตัวน้อย ลองสัมผัสมันอย่างใกล้ชิด พลังแห่งการมีอยู่ในปอยผมเป็นของเจ้านายของเจ้าจริงหรือเปล่า ? เจ้าแน่ใจหรือไม่ ? ” ชายชราถามอย่างระมัดระวัง เขาจ้องมองเสี่ยวหลิงด้วยสายตาที่แปลกมาก
“ไม่ผิดหรอก มันไม่ผิดหรอก นี่คือพลังแห่งการมีอยู่ของเจ้านายข้า นี่คือพลังแห่งการมีอยู่ของเจ้านายของข้า เป็นไปไม่ได้ที่ข้าจะจำผิด” เสี่ยวหลิงพูดด้วยความมั่นใจอย่างที่สุด ด้วยน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม นางมองไปที่ชายชราด้วยความหวังและสะอื้น “ท่านปู่ ช่วยบอกข้าหน่อยว่าเจ้าได้เส้นผมของนายท่านมาจากไหน ได้โปรด ข้าอยากพบนายท่านของข้าจริง ๆ ” เสี่ยวหลิงนั้นกำลังขอร้อง ความปรารถนาในการเจอเจ้านายของนางนั้นมีมานานนับล้านปี แม้ว่านางจะมาถึงโลกเซียนพร้อมกับเจี้ยนเฉิน เป้าหมายหลักของนางก็คือการหาเจ้านายของนาง
เพราะในชีวิตแรกของเสี่ยวหลิง เจ้านายของนางก็เหมือนพ่อของนาง เขาเป็นคนสำคัญในชีวิตของนางที่ไม่มีใครสามารถมาแทนที่ได้
ชายชราสูดหายใจเข้าลึก ๆ และการจ้องมองเสี่ยวหลิงก็เปลี่ยนไปอย่างมาก หลังจากที่เงียบไปสักพัก เขาจึงพูดว่า “ข้าคือเฉิงหมิง บ่าวรับ
