หลัง
ลูกแก้วสีขาวเงินขนาดเท่ากับกำปั้นลอยอยู่ มันส่องประกายแสงขมุกขมัวออกมาดูน่าหลงใหล
เจี้ยนเฉินรู้ว่าลูกแก้วสีขาวนี่คือสิ่งที่สร้างโลกจิ๋วขึ้นมา เขารีบพุ่งเข้าไปและคว้ามันไว้ หลังจากนั้นเขาก็หันกลับและแบกศพบรรพชนคิดจะออกจากที่นั่นไป
นี่เพราะตอนที่เขาฆ่าบรรพชนไป ประตูสู่โลกจิ๋วได้ถูกเปิดออก คลื่นพลังจากการต่อสู้เป็นธรรมดาที่จะไหลผ่านประตูออกไปสู่โลกภายนอก เพราะแบบนั้นแม้แต่เสียงคำรามของหมาป่าก็ยังแผ่ไปปด้านนอกอย่างชัดเจน มันต้องมีคนมาตรวจสอบที่นี่ในไม่ช้า ดังนั้นเขาจึงไม่อาจจะอยู่ต่อที่นี่ได้
“ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะมีความสามารถฆ่าพวกขอบเขตตั้งต้นได้”
แต่ตอนที่เจี้ยนเฉินคิดจะหนีไป มันก็มีเสียงแก่ ๆ ดังขึ้นมาด้านหลังเขา ซูหรานที่ซึ่งแต่งตัวดูธรรมดาได้ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังของเขา
นางยังคงปกปิดพลังของตัวเองซึ่งทำให้นางดูราวกับผี นางเคลื่อนที่ไปมาได้อย่างไร้ร่องรอย ดังนั้นเจี้ยนเฉินจึงไม่อาจจะรับรู้ได้ตอนที่นางมาถึง หากไม่ใช่เพราะนางพูดขึ้นมา เจี้ยนเฉินอาจจะไม่รู้ว่านางมาอยู่ด้านหลังเขา
“ผู้อาวุโสซู ท่านมาตอนไหนกัน ? ” เจี้ยนเฉินป้องมือให้กับซูหราน
ซูหรานมองไปที่เจี้ยนเฉิน “เจ้าคือคนที่ทำให้โลกเซียน
