ไปทั่วท้องฟ้า
“หากไม่ใช่เพราะวัตถุเทพของเจ้า เจ้าคงไม่มีทางเป็นคู่มือของข้าได้” บรรพชนตะโกนออกมา เขาไม่ได้มีร่างกายที่แข็งแกร่งเหมือนกับเจี้ยนเฉิน หลังจากที่บาดเจ็บสาหัสไป 2 รอบ พลังในการสู้ของเขาก็ลดฮวบลง นี่ยังไม่รวมการที่เขาเสียแขนขวาที่สำคัญไป ดังนั้นความสามารถในการตอบโต้ของเขาจึงลดลงเรื่อย ๆ
ยิ่งกว่านั้นเจี้ยนเฉินก็ได้ใช้พลังบริสุทธิ์ของกฎแห่งกระบี่และพลังบรรพกาลตอนที่แทงออกไปด้วย พลังทั้งสองนี้คลั่งราวกับม้าป่า
บรรพชนได้ใช้พลังทั้งหมดเพื่อรับการโจมตีของเจี้ยนเฉิน ดังนั้นเขาจึงไม่มีแรงเหลือกดพลังอันบ้าคลั่งในตัว ผลก็คือเขาได้แต่ปล่อยให้พลังนั้นคลั่งได้ตามใจซึ่งมีแต่ทำให้บาดแผลของเขาแย่ลง ยิ่งเวลาผ่านไปเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งเสียเปรียบเท่านั้น
บรรพชนมองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยความแค้น เขากัดฟันแน่นและถอยกลับไปได้ห่างกว่าร้อยกิโลเมตรในพริบตา จากนั้นเขาก็สะบัดแขนซ้ายพร้อมกับมิติข้าง ๆ ที่เปิดออกสร้างเป็นประตูมิตินำไปสู่โลกภายนอก จากนั้นเขาก็ก้าวออกไปโดยไม่ลังเล
โบร้ว !!!!
ตอนที่เจี้ยนเฉินเห็นอีกฝ้ายคิดจะออกไปจากโลกจิ๋ว มันก็เกิดเสียงคำรามของหมาป่าดังขึ้นมา คลื่นเสียงอันน่ากลัวได้ก่อตัว
