มบัติสวรรค์มาหลายปี ดังนั้นขาจึงพอมีความรู้อยู่บ้าง แม้จะไม่รู้จักลูกท้อเมฆม่วง แต่เขาก็ตัดสินได้ว่าสมบัติสวรรค์นี่ที่ไม่ได้อยู่ระดับสูงนั้นซับซ้อนกว่านี้ หากดูจากพลังที่มันแผ่ออกมาเพียงอย่างเดียว แต่ตอนที่เจ้าของร้านยื่นมือออกมานั้น มันก็มีอีกมือจับมือเขาไว้แน่น เจี้ยนเฉินที่ออกจากร้านไปแล้วได้โผล่มาอีกครั้งเพื่อหยุดเจ้าของร้านเอาไว้
“เจ้าอยากซื้อสมบัติสวรรค์นี่ด้วยเหรียญผลึกระดับสูงแค่ร้อยเหรียญรึ ? เจ้าคำนวณได้ดีจริง ๆ เราไม่ขาย” เจี้ยนเฉินฮึดฮัด ลูกท้อเมฆม่วงมีปราณหยานหวง นี่คือสิ่งที่วิเศษซึ่งไม่อาจจะเปิดเผยได้ในโลกเซียน
“เจ้า…” เจ้าของร้านหงุดหงิด ตอนที่เขากำลังจะตะโกนออกมานั้น เขาก็ต้องกลืนคำพูดลงไปเมื่อเห็นสายตาของ เจี้ยนเฉิน เขาไม่กล้าที่จะพูดอะไรต่อ
นี่เพราะเขารู้สึกกลัวขึ้นมากับสายตานั้น ความกลัวกัดกินหัวใจเขา
“ไปกันเถอะ” เจี้ยนเฉินไม่คิดจะอยู่ต่อ เขาออกจากร้านและเรียกผู้หญิงคนนั้นออกมา
นางลังเลอยู่สักพักก่อนที่สุดท้ายจะตามเจี้ยนเฉินไป
ไม่นานเจี้ยนเฉินก็พานางมายังเขตห่างไกลของเมือง เขามองไปที่นางและพูดขึ้น “ชื่อของคนที่มอบมันให้กับเจ้าคืออะไร ? ”
นางมองไปที่เจี้ยนเฉิน
