เฉินตะลึง เขามองไปยังประตูหินด้วยความรู้สึกซับซ้อนและพูดขึ้นว่า “ข้าคิดไม่ถึงนี่คือที่ซึ่งหมาป่านภาโบราณจากไป”
เจี้ยนเฉินถอนหายใจออกมา เขาโค้งให้กับประตูหินด้วยความเคารพ จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปหาประตู
หลังจากที่ก้าวมาถึงประตู เจี้ยนเฉินก็รู้สึกเหมือนเขาได้ออกจากโลกเซียนและมายังมิติย่อย เขารู้ว่าประตูหินนี้เหมือนกับอุโมงค์ผ่านมิติ ตอนที่เขาก้าวเข้าไป เขาก็ได้เข้ามายังโลกจิ๋ว
เจี้ยนเฉินทำการตรวจสอบดูรอบ ๆ และพบว่าโลกจิ๋วนี้ไม่ได้ใหญ่มากนัก มันค่อนข้างว่างเปล่า นอกจากกระท่อมไม้เล็ก ๆ ที่ห่อหุ้มด้วยม่านพลังที่ปลายโลกแล้ว มันก็มีแค่หยดเลือดหยดเดียวที่ลอยอยู่ใจกลางโลก
เลือดนี้มีขนาดเท่ากับนิ้วโป้ง มันลอยอยู่นิ่งราวกับเป็นทับทิม
ตอนที่เจี้ยนเฉินมองดูหยดเลือดนั้น ความคิดเขาก็สั่นไหวพร้อมกับตาที่หรี่ลง
นี่เพราะเขารู้สึกได้ถึงพลังงานอันมหาศาลจากหยดเลือดนั่น หยดเลือดที่ดูไม่ได้โดดเด่นอะไรกลับมีพลังมหาศาล
“นี่น่าจะเป็นแก่นเลือดของหมาป่านภาโบราณ มีแค่จอมปราชญ์สูงสุด จักรพรรดิของโลกที่เป็นหนึ่งเดียวกับกฎที่ทิ้งแก่นเลือดที่แข็งแกร่งแบบนี้เอาไว้ได้” หญิงชราและไคยะก็เดินตามมาด้วย หญิงชรามองไ
