รและมันคงเป็นเรื่องแย่สำหรับเขา
ยังไงซะคนพวกนี้ก็ไม่เหมือนกับหญิงชราที่ไม่ได้สนใจจะครอบครองหอคอยอนัตตานี่
“ข้าไม่อาจจะเก็บหอคอยนี่ไว้ได้นานนัก” เจี้ยนเฉินพึมพำ จิตวิญญาณวัตถุของพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนพูดถูก หอคอยอนัตตาคือสิ่งของแห่งความต้องการ แม้ว่าเขาจะเอามันมาจากโลกเบื้องล่างแต่มันก็ไม่ได้เป็นของเขา สุดท้ายมันคงต้องกลับไปยังพระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิง
นี่เพราะเขาไม่ได้มีความแข็งแกร่งพอที่จะเก็บหอคอยอนัตตาไว้
“เจี้ยนเฉิน ข้ารู้สึกว่าที่นี่ไม่ได้ดูธรรมดาแบบที่เห็น” ตอนนั้นเอง ไคยะก็ออกมาจากหอคอย นางพูดขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและมองไปรอบ ๆ
เจี้ยนเฉินมีสีหน้าเคร่งเครียดเมื่อได้ยินแบบนั้น เขามองไปที่ไคยะด้วยตาที่เป็นประกาย “ไคยะ เจ้าเจออะไร ? ”
“เจ้ารับรู้ได้ถึงพลังอันอ้างว้างโดยรอบได้รึไม่ ? พลังนี่เหมือนจะเก่าแก่ มันราวกับมีประวัติศาสตร์ไม่รู้จบ” ไคยะหลับตาลงและลองตรวจสอบโดยรอบพร้อมกับพูดกับเจี้ยนเฉินเบา ๆ
เจี้ยนเฉินลองหลับตาและตรวจสอบโดยรอบ แต่สุดท้ายเขาก็ส่ายหน้า เขาไม่อาจจะรับรู้อะไรได้
“พลังนี่มันเบาบางเกินไป ดูเหมือนว่ามันจะหลอมรวมกับมิติจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่..” ไคยะพูดต่
