พี่เจี้ยนเฉิน เนื่องจากท่านปลอดภัยในตอนนี้ โปรดนำพี่จื่อหยุนออกมา”
เจี้ยนเฉินเหลือบมองไปที่จิตวิญญาณวัตถุ และหลังจากลังเลเล็กน้อยเขายังคงนำหอคอยอนัตตาออกมาในที่สุดและปล่อยจื่อหยุนออกมา
“หอคอยอนัตตา ! ”
ด้วยความรู้ของจิตวิญญาณวัตถุซึ่งไม่สามารถนำไปเปรียบเทียบได้กับสุดยอดราชาเทพเหล่านั้น เมื่อเขาเห็นหอคอยอนัตตา เขาก็จำได้ทันที ทำให้สีหน้าของเขาดูตกใจขระจ้องมองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยสายตาแปลก ๆ
“เจ้าเด็กสารเลว เจ้าช่างโชคดีเสียจริง แม้แต่หอคอยอนัตตา หนึ่งในสามขุมสมบัติอันยิ่งใหญ่ของอัครสูงสุดอนัตตาก็ยังตกอยู่ในมือของเจ้าแล้ว แม้ข้าจะไม่ทราบว่าเจ้าได้รับหอคอยอนัตตามาจากที่ใด แต่มันเป็นเป้าหมายของความโลภ ดังนั้นการรักษามันจึงไม่ได้เป็นเรื่องดี ข้าขอแนะนำว่าเจ้าควรส่งคืนหอคอยอนัตตาไปที่พระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิงโดยเร็วที่สุดทันที หากเจ้าสนใจที่จะเก็บรักษาสิ่งเหล่านั้นเอาไว้ พระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิงจะไม่ไว้ชีวิตเจ้า”
“การส่งคืนโดยในเร็ววันอาจเป็นประโยชน์ต่อเจ้าไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง” จิตวิญญาณประดิษฐ์กล่าวอย่างจริงใจ
ด้วยสิ่งนั้น จิตวิญญาณวัตถุจึงหายไปพร้อมกับเสี่ยวม่านและจื่อหยุน ปล่อยให้เจี้ยนเฉินอยู่คนเดียว
เจี้ยน
