มยเอ๋อร์ที่หลบออกจากบ้านไป คนตระกูลอวิ๋นก็มาพร้อมหน้า แต่ดูจากตำแหน่งที่พวกเขายืนอยู่ก็รู้แล้วว่า ไม่ว่าจะเป็นบ้านสองหรือบ้านใหญ่ ต่างก็เข้าข้างอวิ๋นโส่วเย่า
ทำให้อวิ๋นโส่วเย่า เฉาซื่อ อวิ๋นเหลียนเอ๋อร์และอวิ๋นหลานเอ๋อร์ มีความมั่นใจมากขึ้นที่จะต่อกรกับคนบ้านเก่า คนหนึ่งต้องการตัดญาติ อีกคนก็ประกาศกร้าวว่าไม่ยอมแต่งงาน เจียงต้าไห่และภรรยาจึงร้อนใจอย่างมาก
อวิ๋นเจวียนเอ๋อร์จึงแอบสะกิดเอวของเถาซื่อ กระซิบเบาๆ ว่า “น้องห้า”
ทันใดนั้นเถาซื่อก็เหมือนถูกปลุกพลัง กระโดดขึ้นยืนแล้วด่าว่า “เรื่องแต่งหรือไม่แต่งไม่ใช่เจ้าเป็นคนตัดสินใจ ข้าต่างหากเป็นคนตัดสินใจ! เจ้าสาม ถึงแม้เจ้าจะแยกบ้านออกไปแล้ว แต่ข้าก็ยังเป็นแม่ของเจ้า วันนี้ต่อให้ยัยเด็กเหลียนเอ๋อร์ไม่ยอมแต่งก็ต้องแต่ง! ส่วนเรื่องตัดญาติ ข้ายังไม่ตาย พวกเจ้าก็อย่าได้หวัง!”
อวิ๋นเหลียนเอ๋อร์เองก็เด็ดเดี่ยวไม่แพ้กัน นางประกาศกร้าว “จะให้ข้าแต่งหรือ งั้นพวกท่านจะแบกศพข้าเข้าบ้านหรือ?”
เมื่อเห็นว่านางพูดอย่างเด็ดเดี่ยว เฉาซื่อก็ร้องไห้ออกมาทันที ชาติที่แล้วนางทำกรรมอันใดไว้ ชาตินี้ผลกรรมถึงได้มาตกอยู่กับลูกสาวของนางเช่นนี้
อวิ๋นโส่วเย่าจ้องมองเถาซื่อด้วยดวงตาแดงก่ำ “ถ้างั้นก็เอาชีวิตข้าไปด้วยเลย!”
อวิ๋นหลานเอ๋อร์เป็นคนใจร
