่โตของมันแสดงความโกรธ มันเหวี่ยงกรงเล็บของมันไปทางหอคอยอนัตตาตรง ๆและกระแทกหอคอยกระเด็นห่างออกไปหลายร้อยเมตร
เจี้ยนเฉินทำให้หอคอยอนัตตาเสถียรและไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น เขาเอียงหอคอยอนัตตาไปทางด้านข้างและพุ่งเข้าหากิ้งก่าด้วยด้านแหลมรูปกรวย ด้วยการเคลื่อนไหวอย่างเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้และกระแทกกิ้งก่าอีกครั้ง มันทำให้กิ้งก่ากลิ้งไปสองสามตลบ
คราวนี้เห็นได้ชัดว่ากิ้งก่าเจ็บปวดมากขึ้นกว่าเดิม มันเปล่งเสียงคำรามอย่างโกรธจัดขึ้นไปบนท้องฟ้าทำให้ลาวาที่อยู่โดยรอบปั่นป่วน ดวงตาของมันกลายเป็นสีแดงสดไปแล้วเมื่อพุ่งเข้าหาหอคอยอนัตตาด้วยความโกรธแค้นอันยิ่งใหญ่
หอคอยอนัตตาพุ่งขึ้นทันทีและบินไปทางผิวของลาวา กิ้งก่ายักษ์ไล่ตามมันไปอย่างกระชั้นชิดด้วยความโกรธสุดขีด
“ลาวาทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ คลื่นมีความสูงถึงหลายพันเมตร สิ่งนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน มันคืออะไร ? เจี้ยนเฉิน ไอ้บัดซบนั่นทำอะไรลงไปที่นั่น…”
“ไม่ว่าเขาจะทำอะไร มันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะสร้างภาพที่น่าตกใจได้ด้วยความแข็งแกร่งของเขา อะไรบางสิ่งต้องเกิดขึ้นที่นั่น…”
