งมองสุดยอดราชาเทพที่รีบจากไปและนางก็เคร่งเครียดอย่างมาก หลังจากเงียบอยู่พักหนึ่ง นางก็รีบตามพวกเขาไปทันที
เฉินหลงนั่งอยู่บนท้องฟ้าในภูเขาเนปจูน เขามองไปที่ภูเขาที่ว่างเปล่าและกลุ่มของสุดยอดราชาเทพที่มุ่งหน้าจากไปและเขาก็จมดิ่งอยู่กับความคิดของเขา
“คราวนี้สุดยอดราชาเทพหลายร้อยคนได้ออกเดินทางแล้ว หากพวกเขาพบว่าเจี้ยนเฉินอยู่ไหนจริง ๆ เจี้ยนเฉินควรจะทำอย่างไร อันที่จริงข้ามีความสามารถในการวางกับดักสุดยอดราชาเทพทั้งหมดเหล่านั้นเมื่อผ่านภูเขาเนปจูน แต่ทำไมข้าถึงไม่ทำ ? ” เฉินหลงพูดกับตัวเองด้วยความสับสน
“ดูเหมือนว่าข้ายังไม่คิดว่าเจี้ยนเฉินเป็นสหายจากส่วนลึกในจิตใจของข้า บางทีตลอดหลายปีที่ข้าอยู่กับเขาอาจเป็นเพราะไคยะ บางทีเมื่อข้าช่วยเขาแม้จะเสี่ยงกับรองหัวหน้าลัทธิปีศาจชั้นฟ้าก็เพราะไคยะเช่นกัน”
“ไคยะสำคัญกับข้าจริง ๆ หรือ ? ทำไมข้าถึงเปลี่ยนพฤติกรรมของข้าไปในก่อนหน้านี้เพื่อนาง ? เห็นได้ชัดว่าข้าไม่รู้สึกสนใจนางในเชิงชู้สาว” เฉินหลงบ่นกับตัวเอง ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาเต็มไปด้วยความสงสัย แต่ไม่ว่าเขาจะคิดอย่างไร เขาก็ไม่อาจหาคำตอบได้
“เฒ่าเฉินหลง ถ้าข้าเดาถูกต้อง เราน่าจะมีความสัมพัน
