่ลูกสาวของพี่รอง” ตอนนี้อวิ๋นโส่วเย่าไม่อยากแม้แต่จะเรียกนางว่าแม่
ผู้ใหญ่บ้านเองก็เอ่ยขึ้น “พวกเราทุกคนต่างก็รู้ฐานะของบ้านโส่วเย่าดี สินเดิมห้าหีบนับว่ามากเกินไปแล้ว อีกอย่าง เงินทองของโส่วจงก็เป็นเรื่องของโส่วจง กินข้าวในชามตัวเอง มองแต่หม้อข้าวของคนอื่น มิใช่นิสัยที่ดีนัก” นี่เป็นการตำหนิเถาซื่อที่โลภมาก
เถาซื่อไม่ยอมแพ้ จึงพึมพำด้วยความไม่พอใจ “เช่นนั้นเจ้าสามก็ไปขอยืมเจ้ารองสิ!”
แม่แท้ๆ ช่างเป็นแม่ที่หวังดีกับลูกจริงๆ!
อวิ๋นโส่วเย่าคำนับผู้ใหญ่บ้านกับหัวหน้าตระกูล “ท่านผู้ใหญ่บ้าน ท่านลุงใหญ่ วันนี้ต้องรบกวนท่านทั้งสองแล้ว จริงๆ แล้วข้ามีเรื่องสำคัญอยากจะรบกวนท่านทั้งสอง”
ผู้ใหญ่บ้านเอ่ยขึ้น “เจ้าพูดมาเถิด มีข้ากับลุงใหญ่อวิ๋นอยู่ที่นี่ จะไม่ปล่อยให้ใครรังแกพวกเจ้าได้”
หัวหน้าตระกูลก็เอ่ยขึ้น “พวกเราทุกคนต่างก็รู้ดีว่าเหลียนเอ๋อร์เป็นคนเช่นไร เรื่องแบบนี้ใครก็ไม่อยากให้เกิดขึ้นหรอก ข้าเองก็เป็นญาติผู้ใหญ่ จะทนดูคนอื่นรังแกครอบครัวของเจ้าไม่ได้”
ผู้เฒ่าอวิ๋นได้ยินดังนั้น ใบหน้าประเดี๋ยวเขียวคล้ำประเดี๋ยวแดงก่ำด้วยความอับอาย ส่วนเถาซื่อเองก็หน้าซีด ไม่กล้าเอ่ยคัดค้านอีก
เจียงต้าไห่เห็นว่าทั้งผู้ใหญ่บ้านและหัวหน้าตระกูลต่างก็เข้าข้างอวิ๋นโส่วเย่า จึงไม่กล้าทำ
