างก็สั่น “สายตานี้….”
สายตาที่แหลมคมของชายคนนั้นทำให้เอเดรียนน่ารู้สึกคุ้นเคย
อย่างไรก็ตาม เอเดรียนน่าก็สับสนชั่วคราวเมื่อเห็นผู้ชายที่นางไม่รู้จัก นางไม่รู้ว่าทำไมนางถึงรู้สึกคุ้นเคยกับเขา
ในระยะไกล ปรมาจารย์ชูจ้องมองไปตามม่านแสงที่แตกกระจายและองค์ชายห้าที่ตกลงมาจากฟ้า พร้อมกับท่าทางกุมหัวและร้องออกมาอย่างเจ็บปวด ทันใดนั้นเขาก็โกรธอย่างมาก ก่อนที่จะมองไปทางทิศที่ปราณกระบี่ลึกซึ้งที่พุ่งออกมาอย่างไม่พอใจ เขาไม่อาจรักษาท่าทางที่ดูเหมือนบัณฑิตไว้ได้อีกแล้ว ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวขณะที่เขาตะโกนออกมาอย่างเจ็บปวด “เจี้ยนเฉิน ! เป็นเจ้านั่นเอง ! เป็นเจ้าจริง ๆ ! ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าไม่เพียงแต่จะยังมีชีวิตอยู่ แต่เจ้าได้ทำลายโอกาสขององค์ชายห้าอีกด้วยเช่นกัน ! เราจะไม่ยกโทษให้เจ้าแน่ ! ”
แม้ว่าปรมาจารย์ชูจะจำเจี้ยนเฉินไม่ได้ แต่เขาก็จำปราณกระบี่ลึกซึ้งของเจี้ยนเฉินได้ เหมือนกับเพิ่งเห็นเมื่อวานนี้ มีเพียงปราณกระบี่ลึกซึ้ง 2 เส้นเท่านั้นที่ทำให้เขามองเห็นการปลอมตัวของเจี้ยนเฉินได้ในทันที
“ท่านทั้งสอง โปรดฆ่าเจี้ยนเฉิน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ท่านจะกลายเป็นแขกผู้เกียรติที่สุดของจักรวรรดินภาของเรา จักรวรรวดินภา
