งศักดิ์สิทธิ์เนปจูนใกล้จะหมดแล้ว แต่พวกเขายังไม่ได้นำเด็กหญิงตัวน้อยเลย มันทำให้พวกเขาหงุดหงิดมาก
เวลาผ่านไปอย่างเงียบ ๆ และพริบตามันก็ผ่านไปครึ่งปีอีกครั้ง ตอนนี้เพียงเวลาที่เจี้ยนเฉินใช้ในการเก็บตัวในพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนนานกว่า 4 ปี แม้จะรวมเวลาที่เขาใช้ในการรวบรวมเหรียญผลึกแห่งไฟ เวลาครึ่งหนึ่งได้ผ่านพ้นไปแล้ว
อยู่มาวันหนึ่ง เจี้ยนเฉินก็ลืมตาขึ้นเมื่อเขาเข้าในกฏแห่งการทำลายล้างที่ชั้น 1 ของหอคอยอนัตตา ทันทีที่เขาลืมตา พลังบริสุทธิ์, พลังแห่งการทำลายล้างก็ดูเหมือนจะซึมซับอยู่รอบ ๆ ตัวและส่องประกายดำ
ในตอนนี้สายตาของเขาช่างน่าหวาดกลัวเป็นพิเศษ มันทำให้คนรู้สึกได้ว่าการจ้องมองเพียงอย่างเดียวก็ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างให้กลายเป็นฝุ่นผงได้
อย่างไรก้ตามการจ้องมองนี้ใช้เวลาเพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่จะกลับสู่ความสงบอีกครั้ง มันกลายเป็นธรรมดาอีกครั้ง
“ด้วยจารึกที่ไคยะทิ้งเอาไว้ ความเข้าใจในกฏแห่งการทำลายล้างเป็นเรื่องง่ายดายอย่างมาก ในเวลาสั้น ๆ เช่นนี้ข้าก็ยกระดับความเข้าใจของข้าให้เป็นขั้นเหนือเทพช่วงปลาย อย่างไรก็ตามน่าจะเป็นเพราะข้าทำความเข้าใจเร็วเกินไป พลังงานในจารึกของไคยะจึงหายไปอย่างรวดเร็ว
