นมู่เอ๋อกล่าวอย่างนุ่มนวล นางไม่ได้พูดถึงเรื่องของจุนกง
ความเศร้าที่หลั่งไหลในดวงตาของหมิงตง เขาหลับตาอย่างเจ็บปวดและน้ำตาไหลอาบแก้มอย่างไม่สามารถควบคุมได้ เขามักจะคิดเกี่ยวกับเจี้ยนเฉินซึ่งเคยผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกันในทวีปเทียนหยวน อย่างไรก็ตามเมื่อเขาเริ่มค้นหาเจี้ยนเฉิน เขาก็ได้เรียนรู้ว่าเจี้ยนเฉินเสียชีวิตแล้ว
หมิงตงสูดหายใจเข้าลึก ๆ เมื่อเขาลืมตาอีกครั้ง มันก็เย็นชาและไร้ความรู้สึก เขาถามอีกครั้ง “น้องสะใภ้ เจ้าห้ามไม่ให้ข้าฆ่าเขาก่อนหน้านี้ เจ้าต้องการที่จะช่วยเขาหรือเจ้าต้องการที่จะฆ่าเขาด้วยตัวเอง ? ”
ในที่สุดซ่างกวนมู่เอ๋อก็มองจุนกง เมื่อเห็นรูปร่างที่น่ากลัวของเขา สีหน้าของนางก็ไม่เปลี่ยนแปลงเลย นางพูดว่า “จุนกงเป็นศิษย์พี่ในลัทธิ ข้าเป็นหนี้บุณคุณอาจารย์ของเขา เจ้าปล่อยเขาไปคราวนี้เถอะ หมิงตง”
“ปล่อยให้เขาไปรึ ? ” ทันใดนั้นดวงตาของหมิงตงก็หรี่ลง เขาตะโกนออกมาด้วยอารมณ์โกรธแค้น “เจ้ารู้หรือไม่ว่าชายคนนี้ต้องการฆ่าน้องชายของข้า แต่เจ้ายังต้องการให้ข้าปล่อยเขาไปอย่างนั้นหรือ ? เจ้าทำให้น้องชายของข้าต้องผิดหวังด้วยการทำสิ่งนี้ เจ้าจะทำให้วิญญาณของเขาในชีวิตหลังความตายไม่สงบสุขอย่างนั้นหรือ ? ” ในขณะนี้หมิงตงดูบ้าคลั่งเหมือนสิงโตผู้โกรธแค้น ซ่างกวนมู่เอ๋อทำให้เขาผิดหวังและโกรธมาก
“ถ้าข้ายืนยันที่จะฆ่าเขา เจ้าจะหยุดข้าหรือไม่ ? ” หมิงตงเอ่ยถามออกมา เขาเดือดดาลมาก
“ใช่” ซ่างก
