งหวังว่าอาจารย์จะสามารถส่งศิษย์กลับไปยังโลกที่จากมาเพราะศิษย์ยังมีสหายที่ผ่านร้อนผ่านหนาวด้วยกันมา ศิษย์หวังจะพาน้องชายคนนี้มายังโลกเซียนด้วยเช่นกัน ข้าขออนุญาตจากท่านอาจารย์ด้วย”
“น้องชายที่เจ้าพูดถึงอยู่ในโลกเซียนแล้ว หากเจ้าต้องการพบเขาให้ไปที่พระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูน ไป่หรงพาศิษย์น้องไปด้วย” อัครสูงสุดอนัตตากล่าว
“เจ้าค่ะ ท่านอาจารย์ ! ” ไป่หรงตอบอย่างสุภาพก่อนออกเดินทางไปพร้อมกับหมิงตง
ในทางกลับกัน หมิงตงยังมึนงง สีหน้าของเขายังมีแสดงออกถึงความไม่เชื่อ เขาพยายามหาข้อมูลทุกอย่างให้ได้กลับไปหาเจี้ยนเฉินที่ทวีปเทียนหยวน แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะได้รู้จากอัครสูงสุดอนัตตาว่าเจี้ยนเฉินอยู่ในโลกเซียน
“ศิษย์พี่แปด ท่านอาจารย์รู้เรื่องน้องชายของข้าได้อย่างไร ? และอาจารย์รู้ได้อย่างไรว่าน้องชายของข้าได้มาสู่โลกเซียนแล้ว ? และอาจารย์รู้เรื่องทั้งหมดนี้ด้วยความมั่นใจได้อย่างไร ? โอ้ ใช่แล้ว พระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนเป็นสถานที่แบบไหนกันนะ ? ” หมิงตงมองไป่หรงด้วยความงุนงงหลังจากออกจากโถง
สีหน้าของไป่หรงไม่ได้เปลี่ยนแปลงเลย นางตอบอย่างใจเย็นว่า “ขอบเขตการบ่มเพาะของท่านอาจารย์ไปถึงระดับที่ไม่น่าเชื่อ ท่านอาจารย์ยืนหยัดอยู่ในจุดสูงสุดในโลกนี้ ทำให้อาจารย์ดำรงอยู่เหมือนกฎของโลก สิ่งที่ท่านอาจารย์ต้องทำคือเพียงใช้ความคิดเดียว และอาจารย์จะสามารถมองเห็นความลึกลับทั้งหมดของโลกได้ซึ่งจะช่วยให้
