ารู้สึกได้ลาง ๆ ข้าสัมผัสได้ชัดเจนว่าเขาอยู่ไกลออกไป” เสียงของซ่างกวนมู่เอ๋อนั้นเต็มไปด้วยความสุข
ทันใดนั้นใบหน้าของจุนกงก็แข็งทื่อเมื่อเขาได้ยินเช่นนั้น เขาจ้องมองซ่างกวนมู่เอ๋อด้วยความไม่เชื่อ เมื่อมองไปที่ความตื่นเต้นและความสุขของนาง ใบหน้าของจุนกงก็เหยเกอย่างน่าเกลียดในทันที
ก่อนหน้านี้เขาเพิ่งจะกุเรื่องที่เจี้ยนเฉินเสียชีวิตให้ฝังในจิตใจของซ่างกวนมู่เอ๋อ สิ่งที่เขาต้องทำก็คือรอให้เรื่องนี้เติบโตขึ้นและนางก็จะลืมคนที่ชื่อว่าเจี้ยนเฉินโดยสิ้นเชิง อย่างไรก็ตาม เขาไม่เคยคิดเลยว่าในขณะที่ซ่างกวนมู่เอ๋อเศร้าเสียใจ นางจะสามารถสัมผัสได้ถึงเจี้ยนเฉินอย่างพร่ามัวทันที ทำลายคำโกหกของเขา
ในขณะนั้นจุนกงรู้สึกโกรธจัด มันมาถึงระดับค่อนข้างอธิบายไม่ได้
“แล้วถ้าเขายังมีชีวิตอยู่ เขาเป็นคนในโลกที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงเมื่อเทียบกับเรา เขาไม่คู่ควรกับศิษย์น้องมู่เอ๋อ คนที่อ่อนแออย่างเขาอาจไม่สามารถเข้าร่วมลัทธิของเราได้” จุนกงสาธยายเพิ่ม เขารู้สึกอิจฉาเจี้ยนเฉินอย่างลึกซึ้งรวมถึงความแค้นที่ซ่อนเร้น เขายังคงเย้ยหยัน “ไม่ต้องพูดถึงการเข้ามาในลัทธิของเรา บางทีเขาอาจจะไม่สามารถมาถึงที่ราบอัคคีฟ้าได้ ที่ราบอัคคีฟ้าอยู่ห่างจากที่ราบเมฆามาก”
“ ศิษย์พี่จุนกง ท่านสามารถดูถูกคนทุกคนในโลกนี้ได้ แต่ท่านไม่สามารถดูถูกเขาได้ หากข้าต้องพูดอย่างจริงจัง ควรเป็นข้าที่ไม่คู่ควรกับเขา ไม่ใช่เขาที่ไม่คู่ควรกับข้า ตราบ
