องนางแฝงไปด้วยเกียรติที่ไม่อาจจะยอมให้ใครดูหมิ่นได้
เจี้ยนเฉินมองไปที่ไคยะด้วยสายตากังวล หลังจากที่ไคยะได้ก้าวขึ้นมาเป็นราชาเทพ นางก็เปลี่ยนไปอย่างมาก เขาแทบไม่เห็นไคยะจากทวีปเทียนหยุนจากตัวนางอีกต่อไป
“แม้ว่าพวกเขาจะต้องการฆ่าเรา แต่สุดท้ายพวกเขาก็ไม่ได้ลงมือกับเรา ไคยะ มันจะดีกว่าที่จะไม่ฆ่าพวกเขาทั้งหมด” เจี้ยนเฉินบอกกับไคยะ ตอนที่เขาต้องการจะกล่อมให้พวกนี้กลับไป จู่ ๆ สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไป เขามองออกไปด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “มันมีราชาเทพจำนวนมากมุ่งหน้ามาที่นี่ เราไม่อาจจะอยู่ต่อได้ ไคยะพาจื่อหยุน ไป ข้าจะพาเสี่ยวม่านไป รีบออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด”
ไคยะไม่ได้ลงมือ นางมองไปที่เจี้ยนเฉินและถามขึ้นมาว่า “พวกนี้ต่างก็เป็นคนแปลกหน้า ทำไมเจ้าถึงต้องการช่วยพวกนี้ ? ”
เจี้ยนเฉินแปลกใจและพูดขึ้นมาว่า “ตอนนี้เรื่องนั้นไม่สำคัญ ไว้ค่อยคุยกันหลังจากที่กลับไปยังที่ปลอดภัยได้”
“ในโลกที่คนแข็งแกร่งเป็นสิ่งสำคัญ มีแค่พวกที่เหมาะสมเท่านั้นที่จะอยู่รอด มันเกิดเรื่องเช่นนี้อยู่ตลอดบนโลก มันต้องมีเหตุผลว่าทำไมเจ้าถึงต้องการช่วยพวกเขา” ไคยะพูดด้วยสีหน้าจริงจัง นางยืนนิ่งไม่คิดจะช่วยเหลือผู้ใด
“ย้อนกลับไปบนยานอวกาศ ข้าเห็นเงาของเสี่ยวหลิงบนตัวเสี่ยวม่าน เหตุผลนี่เพียงพอรึไม่ ? ” เจี้ยนเฉินตอบกลับ
ไคยะพยักหน้าและไม่ได้ตอบกลับอะไร นางหันกลับแล้วโผล่มาอยู่ข้าง ๆ จื่อหยุน ก่อนจะอุ้มนางขึ้นแล้วจากไป ทั
