่ความผิดของพี่จื่อหยุน” เสี่ยวม่านมายืนอยู่ตรงหน้าจื่อหยุนพร้อมกับกางแขนออก นางกัดฟันแน่นพร้อมกับน้ำตามที่ไหลอาบออกมา นางมองไปยังเหล่าราชาเทพที่ไล่ตามพี่สาวนางมา สายตาของนางเต็มไปด้วยความแค้น
“เด็กน้อย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้า ออกไปเล่นที่อื่นซะ” ราชาเทพคนหนึ่งมองไปที่เสี่ยวม่านราวกับว่านางเป็นแค่มดก่อนจะแผ่พลังของตัวเองไปเล็กน้อย ทันใดนั้นมันก็ทำให้เสี่ยวม่านบาดเจ็บสาหัสจนกระอักเลือดและกระเด็นออกไป
“เสี่ยวม่าน ! ” จื่อหยุนร้องอุทานออกมา นางไม่สนใจร่างกายที่อ่อนแอของตัวเอง นางรีบบินไปรับเสี่ยวม่าน ทันที
เสี่ยวม่านนอนอยู่ในอ้อมแขนของจื่อหยุนด้วยใบหน้าที่ซีดและกระอักเลือดออกมา ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความเจ็บปวด นางอ่อนแอเกินไป แค่เศษเสี้ยวพลังจากราชาเทพก็เป็นภัยร้ายแรงต่อตัวนาง
ใจของจื่อหยุนแทบจะขาดเมื่อเห็นสภาพของเสี่ยวม่าน นางรู้สึกขมขื่นและบอกกับเหล่าราชาเทพ “พวกเจ้าต้องการมรดกของขั้นบรรพกาลไม่ใช่หรือไง ? ข้าจะยกมันให้กับเจ้าแต่อย่าทำร้ายเสี่ยวม่าน ไม่งั้นข้าจะไม่ให้อะไรกับเจ้า แม้ว่าข้าจะต้องตายก็ตาม “
“มันคงดีหากเจ้าให้การร่วมมือ แต่คนข้างหลังจะตามมาในไม่ช้า ! เราต้องไปที่อื่น ทุกคน พวกเจ้าคิดว่ายังไง ? ” ราชาเทพแขนเดียวพูดขึ้นก่อนจะมองไปยังราชาเทพคนอื่น ๆ เขาเหมือนจะขอร้องพวกนี้ซึ่งชัดแล้วว่าพวกนี้ไม่ได้มาด้วยกัน
ตอนนั้นเลือดของเสี่ยวม่านเปียกชุ่มเสื้อผ้าของนาง เลื
