ด้วยความแข็งแกร่งที่พวกเขามี ดังนั้นพวกเขาจึงต้องการแค่เพียงบางส่วนและจากไปตอนที่คนอื่น ๆ มาแย่งชิงส่วนที่เหลือ
“เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าเรามีสมบัติสวรรค์กับตัวเพราะคนอื่นบอกแบบนั้น ? ” เจี้ยนเฉินถามขึ้นมา เขารู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติไปจากสีหน้าของคนเหล่านี้ ไม่ว่าเขาจะมองยังไงก็ตาม มันก็ราวกับว่าพวกนี้มั่นใจว่าเขามีสมบัติสวรรค์กับตัวและไม่ได้เคลือบแคลงใจในเรื่องนี้
“ฮ่าฮ่า ข้ารู้ว่าเจ้าจะพูดแบบนี้ เจ้าไม่รู้รึไงว่ามีคนมองย้อนเวลาได้ตอนที่เจ้าอยู่ในสวนนั่น ดังนั้นสิ่งที่เจ้าทำนั้นก็ไม่ใช่ความลับอีกต่อไป” ราชาเทพคนหนึ่งหัวเราะออกมา
“มองย้อนเวลา ? อย่างนั้นรึ ? ” สีหน้าของเจี้ยนเฉินหม่นลง แม้แต่ไคยะ, เฉินหลงและเสี่ยวเจิ้งก็สีหน้าบิดเบี้ยวไป
พวกเขาคงไม่กังวลหากมีใครบอกเรื่องนี้เพราะคำพูดของคนใช่ว่าจะเชื่อถือได้เสมอ น้อยคนนักที่จะเชื่อมัน แต่การมองย้อนเวลาและเผยอดีตนั้นต่างออกไป มันคือหลักฐานที่ไม่อาจจะสงสัยได้
“เจ้าต้องการสมบัติสวรรค์ระดับเทพรึ ? ไปเก็บที่สวนกันเองสิ” เจี้ยนเฉินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“เมื่อเจ้าไม่คิดจะส่งมันมา เราก็คงได้แต่ชิงเอามันมา พี่น้อง ร่วมมือกัน เมื่อเราฆ่าพวกนี้ได้ เราจะแบ่งสมบัติสวรรค์ระดับเทพกันอย่างเท่าเทียม เราไม่อาจจะเสียเวลาได้” เมื่อชายคนนี้พูดจบ ทุกคนก็ได้เข้าโจมตีกลุ่มของเจี้ยนเฉินกันทันที
แต่ความแข็งแกร่งที่พวกนี้มีชัดแล้วว่าแตกต่างกันออกไป แม
