นความต่างนี้ได้
ผลก็คือตอนที่ปะทะกันนั้น เจี้ยนเฉินไม่ได้เป็นฝ่ายได้เปรียบในด้านของกฎ แต่พลังบรรพกาลของเขานั้นโดดเด่น มันมีพลังที่น่าเหลือเชื่อ พลังบรรพกาลในปราณกระบี่แผ่ออกมาอย่างรุนแรงและตัดผ่านกฎของราชาเทพช่วงกลางไปได้อย่างง่ายดายและทำให้การโจมตีนั้นสลายไป
“เป็นไปไม่ได้ มันเป็นไปไม่ได้ เจ้าเป็นแค่ราชาเทพช่วงต้น เจ้ากันการโจมตีของข้าได้ยังไง ? ” ตาของชายคนนั้นหรี่ลง สีหน้าเขาเต็มไปด้วยความตะลึง เขาไม่ใช่แค่ตะลึงกับการที่เจี้ยนเฉินสามารถกันการโจมตีของเขาได้ แต่ยังเพราะพลังในการโจมตีของเจี้ยนเฉินด้วย
พลังของการโจมตีที่ส่งถึงเขาทำให้เขาตะลึง แม้ว่าเขาจะเป็นราชาเทพช่วงปลายก็ตาม มือขวาของเขาจนทำให้เขาไม่อาจจะรับรู้ถึงมันได้อีก ง่ามมือที่จับกระบี่นั้นฉีกขาดจนทำให้เลือดไหลออกมาพร้อมกับกระดูกที่นิ้วที่แตกออก
“จะ เจ้าปกปิดความแข็งแกร่งเอาไว้ตอนที่อยู่ในสวนรึ ? ตะ แต่ชัดเจนแล้วว่าเจ้าเป็นแค่ราชาเทพช่วงต้น เจ้ามีความแข็งแกร่งเช่นนี้ได้ยังไง ? จะ เจ้าเป็นสัตว์เทวะรึไง ? ” ชายคนนั้นร้องออกมาพร้อมกับสีหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว
เจี้ยนเฉินไม่ได้พูดอะไร สายตาเขาเต็มไปด้วยความอาฆาต แค่เพียงคิดปราณกระบี่ต้าหลัวในมือก็ก่อตัวขึ้นมา มันพุ่งตรงเข้าไปที่หน้าผากของอีกฝ่ายในรูปแบบของเส้นแสงสีทอง
แม้ว่าชายคนนี้จะเป็นราชาเทพช่วงปลาย แต่เขาก็ไม่ได้แข็งแกร่งเท่ากับไป่ฉีหรือไป่เฮอ เจี้ยนเฉินสามารถฆ่าสอ
