หยุนและใบหน้าที่ซีด นางทั้งเป็นห่วงและกังวล
จื่อหยุนกัดฟันแน่นโดยไม่พูดอะไร นางใช้ทักษะลับเพื่อที่ตัวเองจะได้ปลดปล่อยพลังออกมาได้อย่างเต็มที่
“หยุดพยายามเสียเถอะ เจ้าหนีไม่รอดหรอก” ราชาเทพกว่า 30 คนไล่ตามจื่อหยุนไป ราชาเทพช่วงปลายนั้นรวดเร็วกว่าจื่อหยุนมากนัก ดังนั้นระยะห่างที่เว้นไว้ในตอนแรกจึงลดลงอย่างรวดเร็ว
ในเวลาเดียวกันกลุ่มของเจี้ยนเฉินก็หนีมาพร้อมกับราชาเทพทั้งห้าจากนิกายเมฆขาว พวกเขาหยุดเมื่ออยู่ห่างจากสวนสมุนไพรศักดิ์สิทธิ์ได้ล้านกิโลเมตร
“ที่นี่น่าจะปลอดภัยแล้ว เราออกห่างจากสวนมาพอสมควรแล้ว แม้ว่าพวกนั้นจะไล่ตามเรามา แต่พวกนั้นคงปะติดปะต่อเรากับเรื่องที่เกิดขึ้นที่สวนไม่ได้” ผู้อาวุโสหยิงพูดขึ้น เขาแสดงท่าทีตื่นเต้นออกมา
มันไม่ใช่แค่เขา อีก 4 คนเองก็แสดงท่าทีแบบเดียวกันและมองไปที่เจี้ยนเฉิน
เจี้ยนเฉินนั้นกลับกัน เขาดึงเอาดอกไม้แห่งวิถีออกมาและบอกกับพวกนั้นว่า “ขอบคุณที่ช่วยทำลายค่ายกล ถ้าไม่มีพวกเจ้าช่วย เราคงไม่อาจจะเก็บสมบัติสวรรค์ได้มากถึงเพียงนี้ ตามที่ตกลงกันไว้ ดอกไม้แห่งวิถีนี้เป็นของพวกเจ้า”
ทั้งห้าคนมองหน้ากันก่อนที่จะมองไปที่เจี้ยนเฉิน ผู้อาวุโสคนหนึ่งพูดด้วยสีหน้าประหลาด “น้องชาย เราช่วยเจ้าทำลายค่ายกลมาตั้งเยอะและฆ่าคนที่มายังสวนไปจำนวนมาก ไม่งั้นเจ้าคงเก็บสมบัติสวรรค์มากมายแบบนี้ไม่ได้หากไม่มีเรา เรามีส่วนร่วมอย่างมากแต่เจ้ากลับให้ดอกไม้กับเราแค่เพียงดอก
