เอ๋อ ! ” องค์ชายห้าอดไม่ได้ที่จะพูดออกมาดังกว่าเดิม
“อ่ะ องค์ชายห้า มีอะไรหรือ ? ” หยุนซินมองไปยังองค์ชายห้าด้วยความสับสนราวกับว่านางเพิ่งจะตื่นจากฝัน
“ซินเอ๋อ มองเข้ามาในตาข้า” องค์ชายห้าพูดขึ้นและมองไปยังหยุนซินโดยไม่กระพริบตา ต่อมาก็เกิดวังวนสีเทาขึ้นในนัยน์ตาเขา มันแฝงไปด้วยพลังลึกลับราวกับว่าจะสูบวิญญาณของหยุนซินเข้าไป
หยุนซินรู้สึกมึนขึ้นมาทันที่ ตอนนี้นางสนใจแต่วังวนในนัยน์ตาขององค์ชายห้า
“ซินเอ๋อ บอกข้ามา เจ้าคิดถึงชายที่ชื่อเจี้ยนเฉินหรือ ? ” องค์ชายห้าถามขึ้นมา เสียงของเขาดูราบเรียบแต่ตอนที่ หยุนซินได้ยินแบบนั้น มันราวกับเสียงนี้จะดึงดูดความสนใจของนางได้
“ใช่” หยุนซินตอบกลับ ตอนนี้นางไม่อาจจะปกปิดความลับใด ๆ ได้เลย นางได้แต่บอกความจริงกับเขาไป
ใกล้ ๆ กันนั้นสีหน้าของหยุนเหลียนชิงเปลี่ยนไป เขาอดไม่ได้ที่จะกังวลเรื่องความปลอดภัยของเจี้ยนเฉิน แต่เขารู้ว่าเขาไม่อาจจะทำอะไรได้
คนอื่น ๆ ของครอบครัวหยุนพากันเคร่งเครียด พวกเขาไม่ได้กังวลแทนเจี้ยนเฉิน กลับกันแล้ว พวกเขากังวลว่ามันจะส่งผลต่อตัวหยุนซินแทน
สีหน้าขององค์ชายห้ามืดครึ้มลง เขาได้บีบผลไม้ในมือจนเละ น้ำนั้นกระจายไปทั่วมือของเขา
“ข้า ข้ ข้าแค่..” หยุนซินได้สติขึ้นมา แต่ทันทีที่คิดถึงคำตอบที่นางพูดไป นางก็หน้าซีดทันที
แม้ว่าตะกี้นางจะไม่รู้ตัวแต่นางก็จำได้ว่านางพูดอะไรออกไป นางคิดว่าคำตอบที่นางพูดออกไปนั้นหมายถึงวันเวลาที่ใ
