้นเหนือเทพหรือบัลลังก์ราชาเทพ !
“แต่เจ้าไม่จำเป็นที่จะต้องหดหู่เช่นกัน ด้วยความสามารถในการต่อสู้ในปัจจุบันของเจ้า เจ้าอยู่ที่จุดสูงสุดของขั้นเหนือเทพทั่วทั้งโลกแห่งเซียน ไม่มีใครที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของเจ้าได้ แม้แต่ศิษย์ของจอมปราชญ์สูงสุดบางคนก็ยังไม่ได้ยอดเยี่ยมเท่ากับเจ้า” นี่เป็นคำปลอบโยนของชายชราด้วยเสื้อคลุมสีคราม เขากลัวว่าผู้มีพรสวรรค์อย่างโม่เฉิงจะไม่สามารถรับความตกใจและล้มเหลวไปในที่สุด
อย่างไรก็ตาม โม่เฉิงไม่ใช่คนธรรมดา เขาสงบลงในไม่ช้าและสีหน้าของเขาก็สดใสขึ้นอีกครั้ง เขามองดูเจี้ยนเฉินด้วยดวงตาที่เปล่งประกายและพูดอย่างเยือกเย็น “เจี้ยนเฉิน ข้าจะจำชื่อของเจ้าไว้ ข้าไม่ได้เป็นคู่ต่อสู้ของเจ้าในขณะที่เป็นขั้นเหนือเทพ แต่เมื่อข้ากลายเป็นราชาเทพ ข้าจะท้าเจ้าอีกครั้ง”
เจี้ยนเฉินพูดอย่างใจเย็น “ถ้าเจ้าได้พบข้าหลังจากที่เจ้าได้เป็น ราชาเทพ การต่อสู้อีกครั้งก็จะไม่มีปัญหาอะไรเลย”
โมเฉิงยกมือขึ้นช้า ๆ มีเลือดของเจี้ยนเฉินหยดหนึ่งอยู่ในนั้น
เขาหยิบขวดหยกออกมาแล้วเก็บหยดเลือดหยดหนึ่งไว้ เขากล่าวว่า“ การหาเจ้าจะไม่ยาก”
จากนั้นดวงตาของเจี้ยนเฉินก็หรี่แคบลง เขาจ้องมองหยดเลือดที่โม่เฉิงเก็บไปในขณะที่ดวงตาของเขาทอประกาย
เขาบอกได้เลยว่าโม่เฉิงจะพบเขาในโลกแห่งเซียนอันกว้างใหญ่จากเลือดหยดหยดนั้น
โม่เฉิงและชายชราสวมเสื้อคลุมสีครามออกจากสวนสมุนไพรศักดิ์สิทธิ์ โม่เฉิงไม่ได้พูดถึงรากจิตวิญญาณวิถ
