ระยะประชิด เขาพยายามที่จะยอมรับสิ่งนี้
เป็นผลให้เขาตัดสินใจว่าเขาต้องแลกตัวเองในการต่อสู้ครั้งต่อไปซึ่งเขาต้องจะเอาชนะคู่ต่อสู้ของเขาอย่างท่วมท้น
“จิตใจและวิญญาณรวมเป็นหนึ่ง ปราณกระบี่พลังชีวิต!” โม่เฉิงร้องออกมา ตัวตนของเขาเพิ่มขึ้นในขณะที่ผมของเขาปลิวไสว กระบี่ของเขาส่องแสงเหมือนดวงอาทิตย์กลายเป็นแสงเจิดจ้าอย่างยิ่งและย้อมทั้งสวนให้เป็นสีขาวราวหิมะ
ในขณะที่เขาพลันเหวี่ยงกระบี่ออกไป ปราณกระบี่ขนาดใหญ่ก็ได้ก่อตัวขึ้นทันทีกลายเป็นกระแสสีขาวเงิน มันนำพลังชีวิตของโม่เฉิงพุ่งไปสู่เจี้ยนเฉินในทันที
กระแสพลังเป็นเหมือนกระแสน้ำที่เชี่ยวกรากเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วผ่านอากาศด้วยความเร็วสูง
ราชาเทพขั้นต้นหลายคนในสวนนั้นต่างลอบประหลาดใจ การโจมตีของโม่เฉิงทำให้พวกเขาหลายคนรู้สึกถึงอันตรายที่คุกคามชีวิต มากกว่าครึ่งหนึ่งของราชาเทพขั้นต้นที่รวมตัวกันที่นี่ไม่มีความมั่นใจในการรับการโจมตีครั้งนี้
“กระบี่ต้าหลัว ! ”
อย่างไรก็ตาม เจี้ยนเฉินยังคงสงบอย่างสมบูรณ์ เขาผนึกตราประทับด้วยมือของเขาและกระแสปราณกระบี่ทองคำถูกควบแน่นเป็นลำแสง เขาจับปราณกระบี่และแทงมันออกมาตรง ๆ
จิตใจของเจี้ยนเฉินดูเหมือนจะหลอมรวมกับปราณกระบี่เมื่อเขาแทงมันออกมา ในขณะนั้น เจี้ยนเฉินรู้สึกเหมือนจิตวิญญาณของเขาเป็นส่วนหนึ่งของปราณกระบี่
ในลำแสงนั้น มีบางอย่างพุ่งผ่านหัวของเจี้ยนนเฉิน เขาดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างอย่างคลุมเครือ มัน
