ถอยกลับในตอนนี้ก็ยังไม่สายเกินไป โปรดจำไว้ว่าเจ้าไม่สามารถหยุดข้าไม่ให้ยุ่งเกี่ยวกับรากจิตวิญญาณวิถีสวรรค์ได้” โม่เฉิงกล่าวอย่างเย็นชา
“เจ้าแน่ใจหรือว่าข้าไม่สามารถหยุดเจ้าได้ มันจะเป็นเช่นนั้นถ้าคนที่อยู่ข้างหลังเจ้าสอดมือเข้ามาช่วย” เจี้ยนเฉินพูดอย่างสงบ
แสงแวววับส่องประกายผ่านดวงตาของชายชราผู้อยู่เบื้องหลังโม่เฉิง เขามองเจี้ยนเฉินด้วยความตั้งใจแปลก ๆ และหัวเราะเบา ๆ “ สหายตัวน้อยของข้า เจ้าไม่ต้องกังวลเลย ตราบใดที่ราชาเทพที่ทรงพลังมากกว่าไม่ปรากฏตัว ข้าก็จะไม่เข้าร่วม เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ข้าหวังว่าเจ้าจะสามารถเอาชนะโม่เฉิงได้ เพื่อที่เจ้าจะได้ลดความเย่อหยิ่งของเขาได้สักเล็กน้อย” ในพริบตาชายชราก็ถอยห่างออกไปหลายกิโลเมตร อย่างไรก็ตาม เขารู้ว่าการหาขั้นเหนือเทพที่สามารถเอาชนะโม่เฉิงได้นั้นยากเกินไป
โม่เฉิงเพิกเฉยต่อคำพูดของชายชรา ประกายในแววตาของเขาส่องแสงจ้าในขณะที่เขาพลุ่งพล่านไปด้วยเจตจำนงในการต่อสู้ เขากล่าวว่า “ในเมื่อเจ้ามั่นใจมาก ข้าจะสัญญากับเจ้าว่าข้าไม่ต้องการรากจิตวิญญาณวิถีสวรรค์อีกต่อไป ถ้าเจ้าเอาชนะข้าได้” ด้วยสิ่งนั้นโม่เฉิงก็พุ่งออกมาโดยตรง กระบี่ของเขาเปล่งประกายราวกับว่ามันหลอมรวมเข้ากับเขาและแทงเข้าไปที่เจี้ยนเฉินตรง ๆ
เจี้ยนเฉินก้าวไปข้างหน้าเพื่อรับมัน ปราณกระบี่ควบแน่นที่มือขวาของเขาในขณะที่เขาใช้มันเพื่อจัดการกับคู่ต่อสู้ของเขา
“พวกเขากำลังต่อสู้กัน มาดูกันว
