ยนเฉินจ้องไปที่หยุนซินเป็นเวลานาน ในขั้นต้นหญิงสาวคนนี้ของครอบครัวหยุนต่อต้านเขาอย่างมาก แต่ในเวลานี้นางเชื่อมั่นเขาเท่านั้นเขาได้เห็นนางอีกด้านหนึ่ง
“อืม ? มันไม่ได้อยู่ที่นี่จริง ๆ ! ” สีหน้าของโม่เฉิงเย็นชาลงและจิตสังหารทอประกายจากสายตาของเขา เขาโยนแหวนมิติของหยุนเต๋าไหลลงบนพื้นและพูดอย่างเย็นชา “ บอกข้า เจ้าซ่อนรากจิตวิญญาณวิถีสวรรค์ ไว้ที่ไหน ? ”
“เจ้าจ้องมองอะไร ? ไป ! ” สีหน้าของหยุนซินเปลี่ยนไปและนางก็กระตุ้นเจี้ยนเฉินให้ไปทันที นางรู้ว่านางไม่สามารถโกหกเรื่องนี้ได้นานนัก
เจี้ยนเฉินส่งแหวนมิติกลับไปที่หยุนซินและพูดว่า “พวกเขายืนอยู่ตรงหน้าทางเข้า ดังนั้นข้าจึงไม่สามารถออกไปได้แม้ว่าข้าต้องการ ยิ่งกว่านั้นเจ้าคิดว่าโม่เฉิงจะปล่อยให้ใครก็ตามออกไปก่อนที่เขาจะพบรากจิตวิญญาณวิถีสวรรค์หรือ ? แม้ว่าโม่เฉิงจะยังไม่ทรงพลังพอที่จะได้รับความสนใจจากราชาเทพเพียงเล็กน้อย แต่ชายชราข้าง ๆ เขาก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง”
เจี้ยนเฉินไม่สามารถมองเห็นความแข็งแกร่งของชายชราในชุดสีครามได้เพราะเขาซ่อนมันไว้ ไม่ว่าเขาจะมองอย่างไรสิ่งที่เขาเห็นก็คือคนปกติ อย่างไรก็ตาม ไคยะสามารถมองผ่านแม้แต่ขั้นอสงไขย ดังนั้นชายชราจึงไม่สามารถซ่อนอะไรจากนางได้
ไคยะบอกกับเจี้ยนเฉินก่อนหน้านี้ว่าชายชราในชุดสีครามมีพลังมหาศาลและทรงพลังยิ่งกว่าราชาเทพที่นางเคยเห็นมาก่อน
“สหายโม่เฉิง ข้าเห็นคนคนนี้ส่งแหวนมิติให้กับผู้หญิงคนนี้ใ
